பரதன் கங்கையையடைதல் 2391. பூ விரி பொலன் கழல் பொரு இல் தானையான் காவிரிநாடு அன்ன கழனி நாடு ஒரீஇத் தாவர சங்கமம் என்னும் தன்மைய யாவையும் இரங்கிடக் கங்கை எய்தினான். 1 பரதனொடு சென்ற சேனையுள் யானையின் மிகுதி 2392. எண்ணரும் சுரும்பு தம் இனத்துக்கு அல்லது கண் அகன் பெரும் புனல் கங்கை எங்கணும் அண்ணல் வெம் கரி மதம் அத்து அருவி பாய்தலால் உண்ணவும் குடையயும் உரித்து அன்று ஆயதே. 2 குதிரைகளின் மிகுதி 2393. அடி மிசைத் தூளி புக்கு அடைந்த தேவர்தம் முடி உறப் பரந்தது; ஓர் முறைமை தேர்ந்திலேம்; நெடிது உயிர்த்து உண்டவும் நீந்தி நின்றவும் பொடி மிசைப் புரண்டவும் புரவி ஈட்டமே. 3 காலாட்படையின் மிகுதி 2394. பாலை ஏய் நிறத்தொடு பண்டு தான் படர் ஓலை ஏய் நெடுங்கடல் ஓடிற்று இல்லையால்; மாலை ஏய் நெடுமுடி மன்னன் சேனையாம் வேலையே மடுத்தது அக் கங்கை வெள்ளமே. 4 பரதன் பின் சென்ற படையின் அளவு 2395. கான்தலை நண்ணிய காளை பின் படர் தோன்றலை அவ் வழி தொடர்ந்து சென்றன ஆன்றவர் உணர்த்திய அக்குரோணிகள் மூன்று பத்தாயிரத்து இரட்டி முற்றுமே. 5 2396. அப்படை கங்கையை அடைந்த ஆயிடைத் ‘துப்பு உடைக் கடலின் நீர் சுமந்த மேகத்தை ஒப்பு உடை அண்ணலோடு உடற்றவே கொலாம் இப்படை எடுத்தது ‘என்று எடுத்த சீற்றத்தான். 6 படை வரக் கண்ட குகன் நினைவும் செயலும் (2396-2401) 2397. குகன் எனும் பெயரிய கூற்றின் ஆற்றலான் தொகை முரண் சேனையைத் துகளின் நோக்குவான் நகை மிகக் கண்கள் தீ நாற நாசியில் புகை உறக் குனிப்புறும் புருவப் போர் விலான். 7 2398. மை உறவு உயிர் எலாம் இறுதி வாங்குவான் கை உறு கவர் அயில் பிடித்த காலன்தான் ஐ ஐநூறாயிரம் உருவம் ஆயின மெய் உறு தானையான் வில்லின் கல்வியான். 8 2399. கட்டிய சுரிகையன் கடித்த வாயினன் வெட்டிய மொழியினன் விழிக்கும் தீயினன் கொட்டிய துடியினன் குறிக்கும் கொம்பினன் ‘கிட்டியது அமர் ‘எனக் கிளரும் தோளினான். 9 2400. ‘எலி எலாம் இப்படை; அரவம் யான் ‘என ஒலி உலாம் சேனையை உவந்து கூவினான்; வலி உலாம் உலகினில் வாழும் வள் உகிர்ப் புலி எலாம் ஒரு வழி புகுந்த போலவே. 10 2401. மருங்கு அடை தனெ் கரை வந்து தோன்றினான்; ஒருங்கு அடை நெடும் படை ஒல் என் ஆர்ப்பினோடு அருங் கடை யுகம் தனில் அசனி மா மழை கருங்கடல் கிளர்ந்து என கலந்து சூழவே. 11 குகன் தன் படையினர்க்கு இட்ட கட்டளை (2402-2403) 2402. தோன்றிய புளிஞரை நோக்கிச் ‘சூழ்ச்சியின் ஊன்றிய சேனையை உம்பர் ஏற்றுதற்கு ஏன்றனென்; என் உயிர் துணைவற்கு ஈகுவான் ஆன்ற பேர் அரசு; நீர் அமைதிர் ஆம் ‘என்றான். 12 2403. “துடி எறி; நெறிகளும் துறையும் சுற்றுற ஒடி எறி; அம்பிகள் யாதும் ஓட்டலிர்; கடி எறி; கங்கையின் கரை வந்தோர்களைப் பிடி; எறி பட “ எனப் பெயர்த்தும் கூறுவான். 13 குகன் மீட்டும் கூறல் (2404-2413) 2404. அஞ்சன வண்ணன், என் ஆர் உயிர் நாயகன், ஆளாமே, வஞ்சனையால் அரசு எய்திய மன்னரும் வந்தாரே! செஞ்சரம் என்பன தீ உமிழ்கின்றன, செல்லாவோ? உஞ்சு இவர் போய்விடின், “நாய் குகன்“ என்று எனை ஓதாரோ? 14 2405. ஆழ நெடுந்திரை ஆறு கடந்து இவர் போவாரோ? வேழ நெடும்படை கண்டு விலங்கிடும் வில்லாேளா? தோழமை என்று அவர் சொல்லிய சொல் ஒரு சொல் அன்றோ? ‘ஏழைமை வேடன் இறந்திலன் ‘ என்று, எனை ஏசாரோ? 15 2406. முன்னவன் என்று நினைந்திலன்; மொய் புலி அன்னான், ஓர் பின்னவன் நின்றனன் என்றிலன்; அன்னவை பேசானேல், என் இவன் என்னை இகழ்ந்தது? இவ் எல்லை கடந்து அன்றோ? மன்னவர் நெஞ்சினில், வேடர் விடும் சரம் வாயாவோ? 16 2407. பாவமும் நின்ற பெரும்பழியும் பகை நண்போடும் ஏவமும் என்பவை மண்ணுலகு ஆள்பவர் எண்ணாரோ? ஆ! அது போக! என் ஆர் உயிர்த் தோழமை தந்தான்மேல் போவது, சேனையும் ஆர் உயிரும் கொடு போயன்றோ? 17 2408. அருந்தவம் என் துணை ஆள, இவன் புவி ஆள்வானோ? மருந்து எனின் அன்று உயிர்; வண் புகழ் கொண்டு பின் மாயேனோ? பொருந்திய கேண்மை உகந்தவர் தம்மொடு போகாதோ இருந்ததும் நன்று கழிக்குவென் என்கடன் இன்றோடே. 18 2409. தும்பியும் மாவும் மிடைந்த பெரும்படை சூழ்வாரும் வம்பு இயல் தார் இவர் வாள் வலி கங்கை கடந்து அன்றோ? வெம்பிய வேடர் உளீர்! துறை ஓடம் விலக்கீரோ நம்பி முன்னே இனி நம் உயிர் மாய்வது நன்று அன்றோ? 19 2410. போன படைத் தலை வீரர் தமக்கு இரை போதா இச் சேனை கிடக்கிடு; தேவர் வரின், சிலை மா மேகம் சோனை படக் குடர் சூறை பட சுடர் வாேளாடும் தானை படத் தனி யானை படத் திரள் சாயேனோ. 20 2411. நின்ற கொடைக் கை என் அன்பன் உடுக்க, நெடுஞ் சீரை அன்று கொடுத்தவள் மைந்தர் பலத்தை, என் அம்பாலே கொன்று குவித்த நிணம் கொள் பிணக் குவை கொண்டு ஓடித் துன்று திரைக் கடல், கங்கை மடுத்து இடை தூராதோ? 21 2412. “ஆடு கொடிப் படை சாடி, அறத்தவரே ஆள வேடு கொடுத்தது, பார் ‘‘ எனும் இப் புகழ் மேவீரோ? நாடு கொடுத்த என் நாயகனுக்கு இவர், நாம் ஆளும் காடு கொடுக்கிலர் ஆகி, எடுத்தது காணீரோ? 22 2413. மா முனிவர்க்கு உறவு ஆகி, வனத்திடையே வாழும் கோ முனியத் தகும் என்று, மனத்து இறை கொள்ளாதே, ஏ முனை உற்றிடில், ஏழு கடல் படை என்றாலும் ஆ முனையின் சிறு கூழ் என இப்பொழுது ஆகாதோ? 23 சுமந்திரன் பரதனிடம் குகன் தன்மை சொல்லல் (2414-2416) 2414. என்பன சொல்லி, இரும்பு அன மேனியர் ஏனோர் முன் வன் பணை வில்லினன், மல் உயர் தோளினன், வாள் வீரற்கு அன்பனும், நின்றனன்; நின்றது கண்டு, அரி ஏறு அன்ன முன்பனில் வந்து, மொழிந்தனன் மூரிய தேர் வல்லான். 24 2415. “கங்கை இருகரை உடையான், கணக்கு இறந்த நாவாயான், உங்கள் குலத் தனி நாதற்கு உயிர் துணைவன், உயர் தோளான், வெம் கரியின் ஏறு அனையான், வில் பிடித்த வேலையினான், கொங்கு அலரும் நறும் தண் தார்க் குகன் என்னும் குறி உடையான் ‘‘ 25 2416. “கல் காணும் திண்மையான், கரை காணாக் காதலான், அல் காணில் கண்டு அனைய அழகு அமைந்த மேனியான், மல் காணும் திரு நெடுந்தோள் மழை காணும் மணி நிறத்தாய்! நின் காணும் உள்ளத்தான், நெறி எதிர் நின்றனன் ‘‘ என்றான். 26 பரதன் குகனைக் காண விரைதல் 2417. தன்முன்னே, அவன் தன்மை தன் துணைவன் முந்து த்த சொல் முன்னே உவக்கின்ற துரிசு இலாத் திரு மனத்தான், ‘மன் முன்னே தழீஇக் கொண்ட மனக்கு இனிய துணைவனேல், என் முன்னே; அவற் காண்பென் யானே சென்று ‘என எழுந்தான். 27 பரதன் தோற்றம் கண்ட குகன் நிலையும் செயலும் (2418-2421) 2418. என்று எழுந்து தம்பியொடும் எழுகின்ற காதலொடும் குன்று எழுந்து சென்றது எனக் குளிர் கங்கைக் கரை குறுகி நின்றவனை நோக்கினான், திருமேனி நிலை உணர்ந்தான், துன்று கரு நறுங்குஞ்சி எயினர்கோன் துண் என்றான். 28 2419. வற்கலையின் உடையானை மாசு அடைந்த மெய்யானை நல் கலை இல் மதி என்ன நகை இழந்த முகத்தானைக் கல் கனியக் கனிகின்ற துயரானைக் கண் உற்றான், வில் கையின் நின்று இடைவீழ, விம்முற்று நின்று ஒழிந்தான். 29 2420. “நம்பியும் என் நாயகனை ஒக்கின்றான்; அயல் நின்றான் தம்பியையும் ஒக்கின்றான்; தவம் வேடம் தலைநின்றான்; துன்பம் ஒரு முடிவு இல்லை; திசை நோக்கித் தொழுகின்றான்; எம்பெருமான் பின்பிறந்தார் இழைப்பரோ பிழைப்பு?‘‘ என்றான். 30 2421. “உண்டு இடுக்கண் ஒன்று; உடையான், உலையாத அன்புடையான் கொண்ட தவவேடமே கொண்டிருந்தான்; குறிப்பு எல்லாம் கண்டு உணர்ந்து பெயர்கின்றேன்; காமின்கள் நெறி; “ என்னாத் தண் துறை ஓர் நாவாயில் ஒரு தனியே தான் வந்தான். 31 பரதன் வணங்கக் குகன் தழுவுதல் 2422. வந்து, எதிரே தொழுதானை வணங்கினான்; மலர் இருந்த அந்தணனும் தனை வணங்கும் அவனும், அவனடி வீழ்ந்தான்; தந்தையினும் களி கூரத் தழுவினான், தகவு உடையோர் சிந்தையினும் சென்னியினும் வீற்றிருக்கும் சீர்த்தியான். 32 குகன் வினாவும் பரதன் கூறும் விடையும் 2423. தழுவின புளிஞர் வேந்தன் தாமரைச் செங்கணானை ‘எழுவினும் உயர்ந்த தோளாய்! எய்தியது என்னை? ‘என்ன, ‘முழுது உலகு அளித்த தந்தை முந்தையோர் முறையில் நின்றும் வழுவினன், அதனை நீக்க மன்னனைக் கொணர்வான் ‘என்றான். 33 பரதன்பால் தீதின்மை கண்ட குகன் வணங்கிக் கூறல் (2424-2426) 2424. கேட்டனன் கிராதர் வேந்தன்; கிளர்ந்து எழும் உயிரன் ஆகி, மீட்டும் மண்ணதனில் வீழ்ந்தான்; விம்மினன், உவகை வீங்கத் தீட்ட அரு மேனி மைந்தன் சேவடிக் கமலப் பூவில் பூட்டிய கையன் பொய் இல் உள்ளத்தன் புகலல் உற்றான். 34 2425. தாய் கொண்டு, தாதை உதவிய தரணி தன்னைத் தீ வினை என்ன நீத்துச் சிந்தனை முகத்தில் தேக்கிப் போயினை என்ற போழ்து, புகழினோய்! தன்மை கண்டால் ஆயிரம் இராமர் நின் கேழ் ஆவரோ? தரெியின் அம்மா! 35 2426. என் புகழ்கின்றது ஏழை எயினனேன்? இரவி என்பான் தன் புகழ்க் கற்றை மற்றை ஒளிகளைத் தவிர்க்குமா போல, மன் புகழ் பெருமை நுங்கள் மரபினோர் புகழ்கள் எல்லாம் உன் புகழ் ஆக்கிக் கொண்டாய் உயர் குணத்து உரவு தோளாய்! 36 பரதன்பால் குகன் ஒப்பற்ற அன்பு கொள்ளுதல் 2427. என இவை அன்ன மாற்றம் இவைவன பலவும் கூறிப் புனை கழல் புலவு வேல் கைப் புளிஞர் கோன் பொரு இல் காதல் அனையவற்கு அமைவில் செய்தான்; ஆர் அவற்கு அன்பு இலாதார்? நினைவு அருங்குணம் கொடு அன்றோ இராமன்மேல் நிமிர்ந்த காதல். 37 இராமன் உறைந்த இடத்தைப் பரதனுக்குக் குகன் காட்டுதல் 2428. அவ் வழி அவனை நோக்கி, அருள் தரு வாரி அன்ன செவ்வழி உள்ளத்து அண்ணல், தனெ் திசைச் செங்கை கூப்பி, ‘எவ்வழி உறைந்தான் நம் முன்? ‘ என்றலும், எயினர் வேந்தன், ‘இவ்வழி வீர! யானே காட்டுவல்; எழுக ‘என்றான். 38 இராமன் பள்ளிகொண்ட இடம் கண்ட பரதனுடைய செயலும் சொல்லும் (2429-2430) 2429. கார் எனக் கடிது சென்றான்; கல் இடைப் படுத்த புல்லின் வார் சிலைத் தடக்கை வள்ளல் வைகிய பள்ளி கண்டான்; பார் மிசைப் பதைத்து வீழ்ந்தான்; பருவரல் பரவை புக்கான். வார் மணிப் புனலால் மண்ணை மண்ணுநீர் ஆட்டும் கண்ணான். 39 2430. இயன்றது என் பொருட்டினால் இவ் இடர் உனக்கு என்ற போழ்தும், அயின்றனை கிழங்கும் காயும் அமுது என, அரிய புல்லில் துயின்றனை எனவும், ஆவி துறந்திலென்; சுடரும் காசு குயின்று உயர் மகுடம் சூடும் செல்வமும் கொள்வென் யானே. 40 பரதன் இலக்குவன் இரவை எங்கே கழித்தான்? எனக் குகன் கூறல் (2431-2432) 2431. தூண் தர நிவந்த தோளான் பின்னரும் சொல்லுவான், ‘அந் நீண்டவன் துயின்ற சூழல் இது எனில், நிமிர்ந்த நேயம் பூண்டவன், தொடர்ந்து பின்னே போந்தவன், பொழுது நீத்தது யாண்டு? ‘என இனிது கேட்டான்; எயினர் கோன் இதனைச் சொன்னான். 41 2432. ‘அல்லை ஆண்டு அமைந்த மேனி அழகனும் அவளும் துஞ்ச, வில்லை ஊன்றிய கையோடும் வெய்து உயிர்ப்போடும் வீரன், கல்லை ஆண்டு உயர்ந்த தோளாய்! கண்கள் நீர் சொரியக் கங்குல் எல்லை காண்பு அளவும் நின்றான்; இமைப்பு இலன் நயனம் ‘என்றான். 42 பரதன் இலக்குவன் நிலை கண்டு பாராட்டுதலும் தன் நிலை கண்டு நொந்து கூறலும் 2433. என்பத்தைக் கேட்ட மைந்தன், “‘இராமனுக்கு இளையார் ‘என்று முன்பு ஒத்த தோற்றத் தேம் இல், யான் என்றும் முடிவு இலாத துன்பத்துக்கு ஏது ஆனேன்; அவன் அது துடைக்க நின்றான்; அன்பத்துக்கு எல்லை உண்டோ? அழகிது என் அடிமை‘‘ என்றான். 43 பரதன் கங்கை கடத்துவிக்குமாறு குகன்பால் வேண்டுதல் 2434. அவ் இடை, அண்ணல் தானும், அன்று அரும் பொடியின் வைகித் ‘தவெ் இடைதர நின்று ஆர்க்கும் செறி கழல் புளிஞர் கோமாஅன்! இவ்விடைக் கங்கை யாற்றின் ஏற்றினை ஆயின், எம்மை வெவ் இடர் கடல் நின்று ஏற்றி, வேந்தன்பால் விடுத்தது ‘என்றான். 44 குகன் கட்டளையால் நாவாய்கள் வருதல் (2435-2436) 2435. ‘நன்று ‘எனப் புளிஞர் வேந்தன் நண்ணினன் தமரை; ‘நாவாய் சென்று இனி தருதிர் ‘என்ன, வந்தன; சிவன் சேர் வெள்ளிக் குன்றெனக் குனிக்கும் அம்பொற் குவடு எனக் குபேரன் மானம் ஒன்று என நாணிப் பல வேறு உருவு கொண்டனைய ஆன. 45 2436. நங்கையர் நடையின் அன்னம் நாண் உறு செலவின் நாவாய், கங்கையும் இடம் இலாமை, மிடைந்தன கலந்த எங்கும்; அங்கொடு இங்கு இழித்தி ஏற்றும் அமைதியின் அமரர் வையத்து இங்கொடு அங்கு இழித்தி ஏற்றும் இரு வினை என்னல் ஆன. 46 குகன் நாவாய்கள் வந்தமை கூற, அவற்றில் படைகளை ஏற்றும்படி பரதன் சுமந்திரனிடம் சொல்லுதல் 2437. ‘வந்தன வரம்பு இல் நாவாய்; வரி சிலை குரிசில் மைந்த! சிந்தனை யாவது? ‘என்று சிருங்கிபேரியர் கோன் செப்பச் சுந்தர வரி விலானும் சுமந்திரன் தன்னை நோக்கி, ‘எந்தை! இத் தானை தன்னை ஏற்றுதி, விரைவின் ‘என்றான். 47 படைகள் கங்கையைக் கடத்தல் 2438. குரிசிலது ஏவலால் அக் குரகதத் தேர் வலானும் வரிசையின் வழாமை நோக்கி, மரபு உளி வகையின் ஏற்றக் கரி பரி இரதம் காலாள் கணக்கு அறு கரையில் வேலை எரி மணி திரையின் வீசும் கங்கை ஆறு ஏறிற்று அன்றே. 48 யானைகள் கங்கையை நீந்திக் கடத்தல் (2439-2441) 2439. இடி படு முழக்கம் பொங்க, இன மழை மகர நீரை முடிவு உற முகப்ப, ஊழி இறுதியில் மொய்ப்ப போலக் கொடியொடு வங்கம் வேலைக் கூம்பு ஒடு படர்வ போல நெடிய கை எடுத்து நீட்டி நீந்தின நெடுங்கை வேழம். 49 யானைகள் இறங்கி நீந்துதலால் கங்கைநீர் கரை கடந்து ஓடுதல் 2440. சங்கமும் மகர மீனும் தரளமும் மணியும் தள்ளி, வங்கம் நீர் கடலும் வந்து தன் வழிப் படர, மானப் பொங்கு வெம் களிறு நூக்கக் கரை ஓரீஇப் போயிற்று; அம்மா! கங்கையும் இராமற் காணும் காதலது என்ன மாதோ. 50 கங்கையில் நீந்தும் யானைகளின் மத்தகத் தோற்றம் 2441. பாங்கின் உத்தரியம் மானப் படர் திரை தவழப் பாரின் வீங்கு நீர் அழுவம் தன்னுள் விழும் மதக் கலுழி வெள்ளத்து ஓங்கல்கள் தலைகள் தோன்ற ஒளித்து, அவண் உயர்ந்த கும்பம், பூங்குழல் கங்கை நங்கை முலை எனப் பொலிந்த மாதோ! 51 தேர் உறுப்புக்கள் நாவாயில் அக்கரை சேர்தல் 2442. கொடிஞ்சொடு தட்டும் அச்சும் ஆழியும் கோத்த மொட்டும் நெடுஞ் சுவர் கொடியும் யாவும் நெறி வரும் முறையின் நீக்கி, விடும் சுவல் புரவியோடும் வேறு வேறு ஏற்றிச் சென்ற மடிஞ்சபின் உடம்பு கூட்டும் வினை என வயிரத் தேர்கள். 52 குதிரைகள் நாவாய் மீது அக்கரை சேர்தல் 2443. நால் இரண்டு ஆய கோடி நவை இல் நாவாய்கள் மீதாச் சேல் திரண்டனைய ஆய கதியொடு நிமிரச் சென்ற; பால் திரண்டனைய மெய்ய, பயம் திரண்டனைய நெஞ்ச, கால் திரண்டனைய கால, கடுநடைக் கலினப் பாய்மா. 53 ஓடத்தில் செல்லும் மாதர்களின் தோற்றம் (2444-2446) 2444. ஊடு உற நெருக்கி, ஒடத்து ஒருவர்முன் ஒருவர் கிட்டிச் சூடகத் தளிர்க்கை மாதர் தழுவினர், துவன்றித் தோன்றப் பாடு இயல் களி நல் யானைப் பந்தி அம் கடையின் குத்தக் கோடுகள் மிடைந்த என்ன, மிடைந்தன குவவுக் கொங்கை. 54 2445. பொலம் குழை மகளிர், நாவாய்ப் போக்கின் ஒன்று ஒன்று தாக்க, மலங்கினர், இரண்டு பாலும் மறுகினர், வெருவி நோக்க, அலங்கு நீர் வெள்ளம் தள்ளி அழிதர, அங்கும் இங்கும் கலங்கின வெருவிப் பாயும் கயல் குலம் நிகர்த்த கண்கள். 55 2446. இயல்வு உறு செலவின் நாவாய் இரு கையும் எயினர் தூண்டத் துயல்வன துடுப்பு வீசும் துவலைகள், மகளிர் மென் தூசு உயல்வு உறு பரவை அல்குல் ஒளிப்பு அறத் தளிப்ப, உள்ளத்து அயர்வு உறும் மதுகை மைந்தர்க்கு அயா வுயிர்ப்பு அளித்தது அம்மா! 56 நாவாய்கள் சென்று சென்று திரும்புந் தோற்றம் 2447. இக்கரை இரைத்த சேனை எறிகடல் முகந்த ஏகி, அக்கரை அடைய வீசி, வறியன அணுகும் நாவாய், புக்கு அலை ஆழி நல் நீர் பொறுத்தன, போக்கி போக்கி, அக்கணம் உவரி மீளும் அகல் மழை நிகர்த்த; அம்மா! 57 நாவாய்கள் கப்பல்கள் போலச் செல்லுதல் 2448. அகில் இடு தூபம் அன்ன ஆய் மயில் பீலி ஆர்த்த முகிழ் உடை முரண் மாத் தண்டு கூம்பு என, முகிலின் வண்ணத் துகிலொடு தொடுத்த செம்பொன் தகடு இடை தொடுத்த முத்தம் நகு கொடி நெடிய பாயின் நவ் எனச் சென்ற; நாவாய். 58 மகளிர் ஏறிய ஓடங்கள் வான ஊர்தி போல விளங்குதல 2449. ஆனனம் கமலத்து அன்ன, மின் அன்ன அமிர்தச் செவ்வாய்த் தேன் நனை குழலார் ஏறும் அம்பிகள் சிந்தும் முத்தம் மீன் என, விரிந்த கங்கை விண் எனப் பண்ணை முற்றி, வானவர் மகளிர் ஊறும் மானமே நிகர்த்த மாதோ! 59 ்ஓடங்கள் உயிர் படைத்தவை போல நடத்தல் 2450. துளி படத் துழாவு திண் கோல் துடுப்பு இரு காலில் தோன்ற, நளிர் புனல் கங்கை யாற்றில் நண்டு எனச் செல்லும் நாவாய், களி உடை மஞ்ஞை அன்ன கனம் குழைக் கயல் கண் மாதர் ஒளிர் அடிக் கமலம் தீண்ட, உயிர் படைத்தனவே ஒத்த. 60 முனிவர் வான்வழிச் சென்று கங்கையினைக் கடத்தல் 2451. மை அறு விசும்பில் மண்ணில் மற்றும் ஓர் உலகில் முற்றும் மெய் வினை தவமே; அன்றி, மேலும் ஒன்று உளதோ? கீழோர் செய்வினை நாவாய் ஏறித் தீண்டலர், மனத்தில் செல்லும் மொய் விசும்பு ஓடம் ஆகத் தேவரின் முனிவர் போனார். 61 படை யாவும் நகர மக்கள் அனைவரும் கங்கை கடந்தமை 2452. ‘அறுபதினாயிரம் அக்குரோணி ‘என்று இறுதி செய் சேனையும் எல்லை தீர் நகர் மறு அறு மாந்தரும் மகளிர் வெள்ளமும் செறி திரைக் கங்கை பின் கிடக்கச் சென்றவே. 62 பரதன் நாவாயில் ஏறுதல் 2453. சுழித்து நீர் வரு துறை ஆற்றைச் சூழ் படை கழித்து நீங்கியது எனக் கள்ள ஆசையை அழித்து வேறு அவனி பண்டு ஆண்ட வேந்தரை இழித்து மேல் ஏறினான் தானும் ஏறினான். 63 பரதன் குகனுக்குக் கோசலையை அறிமுகமாக்குதல் 2454. சுற்றத்தார் தேவரொடும் தொழ நின்ற கோசலையைத் தொழுது நோக்கிக் ‘கொற்றத் தார்க் குரிசில்! இவர் ஆர்? ‘என்று குகன் வினவக் ‘கோக்கள் வைகும் முற்றத்தான் முதல் தேவி, மூன்று உலகும் ஈன்றானை முன் ஈன்றானைப் பெற்றத்தால் பெறும் செல்வம் யான் பிறத்தலால் துறந்த பெரியாள் ‘என்றான். 64 பரதன் கோசலைக்குக் குகனை அறிமுகமாக்குதல் 2455. என்றலுமே அடியின் மிசை நெடிது வீழ்ந்து அழுவானை, “இவன் யார் “ என்று கன்று பிரி காராவின் துயர் உடைய கொடி வினவக் கழல் கால் மைந்தன் இன் துணைவன் இராகவனுக்கு; இலக்குவற்கும் இளையவற்கும் எனக்கும் மூத்தான்; குன்று அனைய திரு நெடுந்தோள் குகன் என்பான், இந்நின்ற குரிசில் என்றான். 65 கோசலை கூறிய வாழ்த்துரை 2456. நைவீர் அலீர் மைந்தீர்! இனித் துயரால் நாடு இறந்து காடு நோக்கி மெய் வீரர் பெயர்ந்ததுவும் நலம் ஆயிற்று ஆம் அன்றே? விலங்கல் திண் தோள் கை வீரக் களிறு அனைய காளை இவன் தன்னோடு கலந்து நீங்கள் ஐவீரும் ஒருவீராய், அகல் இடத்தை நெடுங்காலம் அளித்திர் என்றாள். 66 சுமித்திரையை அறிவித்தல் 2457. அறம் தானே என்கின்ற அயல் நின்றாள் தனை நோக்கி, ‘ஐய! அன்பின் நிறைந்தாளை ‘என்ன, ‘‘நெறி திறம்பாத் தன் மெய்யை நிற்பது ஆக்கி, இறந்தான் தன் இளந்தேவி, யாவர்க்கும் தொழுகுலம் ஆம் ‘இராமன் பின்பு பிறந்தானும் உளன் ‘என்னப் பிரியாதான் தனைப் பயந்த பெரியாள்‘‘ என்றான். 67 குகன் கைகேயியைச் சுட்டி, இவர் யார்? என்று வினவுதல் 2458. சுடும் மயானத்து இடைத் தன் துணை ஏகத் தோன்றல் துயர்க் கடலின் ஏகக், கடுமை ஆர் கானகத்து இடைக் கருணை ஆர் கலி ஏகக் கழல் கால் மாயன் நெடுமையால் அன்று அளந்த உலகு எல்லாம் தன் மனத்தே நினைந்து செய்யும் கொடுமையால் அளந்தாளை‘‘ ‘யார் இவர்? ‘என்று ‘‘ என்னக் குரிசில் கூறும். 68 பரதன் குகனுக்குக் கைகேயியை அறிமுகமாக்குதல் 2459. படர் எலாம் படைத்தாளைப் பழி வளர்க்கும் செவிலியைத் தன் பாழ்த்த பாவிக் குடரிலே நெடுங்காலம் கிடந்தேற்கும் உயிர்ப் பாரம் குறைந்து தேய, உடர் எலாம், ‘உயிர் இலா எனத் தோன்றும் உலகத்தே ஒருத்தி அன்றே இடர் இலா முகத்தாளை அறிந்திலையேல் இந் நின்றாள் என்னை ஈன்றாள். 69 பரதன் ஏறிய ஓடம் தனெ்கரை அடைதல் 2460. என்னக் கேட்டு அவ் இரக்கம் இலாளையும் தன் நல் கையின் வணங்கினன் தாய் என; அன்னப் பேடை சிறை இலதாய்க் கரை துன்னிற்று என்னவும் வந்தது தோணியே. 70 தாய்மார் சிவிகையில் வரப் பரதன் நடந்து செல்லுதல் 2461. இழிந்த தாயர் சிவிகையின் ஏகத் தான் பொழிந்த கண்ணீர்ப் புது புனல் போயினான்; ஒழிந்திலன் குகனும் உடன் ஏகினான்; கழிந்தனன் பல காவதம் காலினே. 71 பரதன் வரப் பரத்துவாச முனிவன் எதிர்கொள்ளல் 2462. பரத்தின் நீங்கும் பரத்துவன் என்னும் பேர் வரத்தின் மிக்கு உயர் மாதவன் வைகு இடம் அருத்தி கூர அணுகினன்; ஆண்டு அவன் விருத்தி வேதியரோடு எதிர் மேவினான். 72  

Previous          Next