வானர வீரர் தனெ்கடலைக் காணுதல் 4755. மழைத்த விண்ணகம் என முழங்கி, வான் உற இழைத்த வெண் திரைக் கரம் எடுத்து, ‘இலங்கையாள் உழைத் தடம் கண்ணி ‘என்று, த்திட்டு ஊழின் வந்து அழைப்பதே கடுக்கும் அவ் ஆழி நோக்கினார். 1 ஏமகூடத்திற் பிரிந்த படைகளும் வந்து அங்கதன் முதலிய வானர வீரரொடு சேர்தல் 4756. விரிந்து ‘நீர் எண் திசை மேவி நாடினீர் பொருந்துதிர் மயேந்திரத்து ‘என்று போக்கிய அருந்துணைக் கவிகளாம் அளவு இல் சேனையும் பெருந்திரைக் கடல் எனப் பெயர்த்தும் கூடிற்றே. 2 வானரர் சீதையைக் காணாமையால் வருந்திக் கூறுதல் (4757-4759) 4757. யாவரும் அவ் வயின் எளிதின் எய்தினார் பூ வரு புரி குழல் பொரு இல் கற்பு உடைத் தேவியைக் காண்கிலார் செய்வது ஓர்கிலார் நா உறக் குழறிட நவில்கின்றார் அரோ. 3 4758. ‘அற்றது சொன்ன நாள் அவதி; காட்சியும் உற்றிலம்; இராகவன் உயிரும் பொன்றுமால்; கொற்றவன் ஆணையும் குறித்து நின்றனம்; இற்றது நம் செயல் இனி ‘என்று எண்ணினார். 4 4759. அருந்தவம் புரிதுமோ? அன்னது அன்று எனின் மருந்து அரு நெடுங்கடு உண்டு மாய்துமோ? திருந்தியது யாது? அது செய்து தீர்தும் என்று இருந்தனர் தம் உயிர்க்கு இறுதி எண்ணுவார். 5 அங்கதன் உடன்வந்தவரிடம் கூறுதல் (4760-4763) 4760. கரை பொரு கடல் அயல் கனகம் மால் வரை நிரை துவன்றிய என நெடிது இருந்தவர்க்கு ‘ செயும் பொருள் உளது ‘என உணர்த்தினான்; அரசிளங் கோளரி அயரும் சிந்தையான். 6 4761. ‘நாடினம் கொணருதும் நளினத்தாளை வான் மூடிய உலகினை முற்றும் முட்டி ‘என்று ஆடவர் திலகனுக்கு அன்பினார் எனப் பாடவம் விளம்பினம் பழியின் மூழ்கினேம். 7 4762. “‘செய்தும் ‘என்று அமைந்தது செய்து தீர்ந்திலம் நொய்து சென்று உற்றது நுவலகிற்றிலம் ‘எய்தும் வந்து ‘என்பது ஓர் இறையும் கண்டிலம் ‘உய்தும் ‘என்றால் இது ஓர் உரிமைத்து ஆகுமோ? ” 8 4763. ‘எந்தையும் முனியும்; எம் இறை இராமனும் சிந்தனை வருந்தும்; அச்செய்கை காண்குறேன் நுந்துவென் உயிரினை; நுணங்கு கேள்வியீர்! புந்தியின் உற்றது புகல்திர் ஆம் ‘என்றான். 9 சாம்பவான் அங்கதனிடம் கூறுதல் (4764-4765) 4764. ‘விழுமியது த்தனை; விசயம் வீற்றிருந்து, எழுவொடும் மலையொடும் இகலும் தோளினாய்! அழுதுமோ? இருந்து நம் அன்பு பாழ்படத் தொழுதுமோ சென்று? ‘எனச் சாம்பன் சொல்லினான். 10 4765. ‘மீண்டு இனி ஒன்று நாம் விளம்ப மிக்கது என்? மாண்டுறுவது நலம் ‘என மதித்தனம்; ஆண் தகை அரசிளங்குமர! அன்னது வேண்டலின் நின் உயிர்க்கு உறுதி வேண்டுமால். 11 சாம்பவான் மாற்றம் கேட்ட அங்கதன் மீட்டும் கூறுதல் (4766-4769) 4766. என்று அவன் த்தலும் இருந்த வாலி சேய் குன்று உறழ்ந்து என வளர் குவவுத் தோளினீர்! பொன்றி நீர் மடிய யான் போவனேல் அது நன்றதோ? உலகமும் நயக்கற் பாலதோ? 12 4767. “‘சான்றவர் பழி க்கு அஞ்சித் தன் உயிர் போன்றவர் மடிதரப் போந்துளான் “ என ஆன்ற பேர் உலகு உேளார் அறைதல் முன்னம் யான் வான் தொடர்குவென் ‘என மறித்தும் கூறுவான். 13 4768. எல்லை நம் இறுதி யாய்க்கும் எந்தைக்கும் யாவரேனும் சொல்லவும் கூடும்; கேட்டால் துஞ்சவும் அடுக்கும்; கண்ட வில்லியும் இளைய கோவும் வீவது திண்ணம்; அச்சொல் மல்லல் நீர் அயோத்தி புக்கால் வாழ்வரோ? பரதன் மற்றோர். 14 4769. பரதனும் பின் உேளானும் பயந்து எடுத்தவரும் ஊரும் சரதமே முடிவர், கெட்டேன்! சனகி என்று உலகம் சாற்றும் விரத மாதவத்தின் மிக்க விளக்கினால் உலகத்து யார்க்கும் கரை தரெிவு இலாத துன்பம் விளைந்த; ஆ எனக் கலுழ்ந்தான். 15 சாம்பவான் அங்கதனை நோக்கி மீட்டும் கூறல் (4770-4772) 4770. பொருப்பு உறழ் வயிரத் திண் தோள் பொரு சினத்து ஆளி போல்வான், தரிப்பு இலாது த்த மாற்றம், தடுப்பரும் தகைத்தது ஆய நெருப்பையே விளைத்த போல, நெஞ்சமும் மறுகக் கேட்டு, விருப்பினால் அவனை நோக்கி, விளம்பினன் எண்கின் வேந்தன். 16 4771. நீயும் நின் தாதையும் நீங்க நின் குலத் தாயம் வந்தவர்க்கு ஒரு தனையர் இல்லையால்; ஆயது கருதினம்; அன்னது அன்று எனின் நாயகர் இறுதியும் நவிலற் பாலதோ? 17 4772. “ஏகு நீ; அவ் வழி எய்தி இவ்வழித் தோகையைக் கண்டிலா வகையும் சொல்லி எம் சாகையும் உணர்த்துதி; தவிர்தி சோகம்; போர் வாகையாய்! “ என்றனன் வரம்பு இல் ஆற்றலான். 18 அனுமன் கூறுதல் (4773-4775) 4773. அவன் அவை த்தபின் அனுமன் செப்புவான் ‘புவனம் மூன்றினும் ஒரு புடையில் புக்கிலம் கவனம் மாண்டவர் எனக் கருத்து இலார் எனத் தவன வேகத்தினீர்! சலித்திரோ? என்றான். 19 4774. பின்னரும் கூறுவான் பிலத்தில் வானத்தில் பொன் வரைக் குடுமியில் புறத்துள் அண்டத்தில் நல் நுதல் தேவியைக் காண்டும் நாம் எனில் சொன்ன நாள் அவதியை இறைவன் சொல்லுமோ. 20 4775. ‘நாடுதலே நலம் இன்னும் நாடி அத் தோடு அலர் குழலி தன் துயரில் சென்று அமர் வீடிய சடாயுவைப் போல வீடுதல் பாடவம் அல்லது பழியிற்றாம் ‘என்றான். 21 சம்பாதி வானர வீரரை நெருங்குதல் 4776. என்றலும் கேட்டனன் எருவை வேந்தன் தன் பின் துணை ஆகிய பிழைப்பு இல் வாய்மையான் பொன்றினன் என்ற சொல் புலம்பும் நெஞ்சினன் குன்று என நடந்து அவர்க் குறுகல் மேயினான். 22 சடாயு இறந்தமை தரெிந்த சம்பாதியின் நிலை (4777-4780) 4777. முறை உடை எம்பியார் முடிந்தவாறு எனாப் பறையிடும் நெஞ்சினன் பதைக்கும் மேனியன் இறை உடைக் குலிச வேல் எறிதலால் முனம் சிறை அறு மலை எனச் செல்லும் செய்கையான். 23 4778. ‘மிடல் உடை எம்பியை வீட்டும் வெம் சினப் படை உளர் ஆயினார் பாரில் யார்? ‘எனா உடலினை வழிந்து போய் உவரி நீர் உகக் கடலினைப் புரையுறும் அருவிக் கண்ணினான். 24 4779. உழும் கதிர் மணி அணி உமிழும் மின்னினால் மழுங்கிய நெடுங்கணின் வழங்கும் மாரியான் அழும் குரல் முழக்கினான் அவனி ஆறு என முழங்கிவந்து இழிவது ஓர் முகிலும் போல்கின்றான். 25 4780. வள்ளியும் மரங்களும் மலையும் மண் உறத் தெள்ளும் நுண் பொடி படக் கடிது செல்கின்றான் தள்ளுவன் கால் பொரத் தரணியில் தவழ் வெள்ளி அம் பெருமலை பொருவும் மேனியான். 26 சம்பாதி நெருங்கக் கண்ட அனுமன் செயல் 4781. எய்தினன்; இருந்தவர் இரியல் போயினார்; ஐயன் அம் மாருதி அழலும் கண்ணினான் ‘கைதவ நிசிசர கள்ள வேடத்தை உய்தி கொல் இனி ‘என உருத்து முன் நின்றான். 27 அனுமான் சம்பாதியைக் குற்றமற்றவனென்று குறிகளால் அறிதல் 4782. வெம் கதம் வீசிய மனத்தன் விம்மலன் பொங்கிய சோரி நீர் பொழியும் கண்ணினன் சங்கையிற் சழக்கு இலன் என்னும் தன்மையை இங்கித வகையினால் எய்த நோக்கினான். 28 சம்பாதி, சடாயுவைக் கொன்றவர் யார்? என வினவுதல் 4783. நோக்கினன் நின்றனன்; நுணங்கு கேள்வியான் வாக்கினால் ஒரு மொழி வழங்குறாத முன் ‘தாக்க அரும் சடாயுவைத் தருக்கினால் உயிர் நீக்கினர் யார்? அது நிரப்புவீர் ‘என்றான். 29 அனுமான் வினவச் சம்பாதி தன்னை அறிவித்தல் (4784-4785) 4784. ‘உன்னை நீ உள்ளவாறு ப்பின் உற்றது பின்னை யான் நிரப்புதல் பிழைப்பு இன்று ஆகுமால்‘ என்ன மாருதி எதிர் எருவை வேந்தனும் தன்னை ஆம் தன்மையைச் சாற்றல் மேயினான். 30 4785. மின் பிறந்தால் என விளங்கு எயிற்றினாய்! என் பிறந்தார்க்கு இடை எய்தலாத? என் பின் பிறந்தான் துணை பிரிந்த பேதையேன் முன்பு இறந்தேன் என முடியக் கூறினான். 31 அனுமான் சடாயு இறந்தவாறு கூறுதல் 4786. கூறிய வாசகம் கேட்ட கோது இலான் ஊறிய துன்பத்தின் உவரி உள் புகா ஏறினன் உணர்த்தினன் இகல் இராவணன் வீறிய வாள் இடை விளிந்த ஆறு எலாம். 32 சடாயு இறந்தது அறிந்து சம்பாதி இரங்குதல் (4787-4791) 4787. அவ்வுரை கேட்டலும் அசனி ஏற்றினால் தவ்விய கிரி எனத் தரையின் வீழ்ந்தனன் வெவ் உயிரா உயிர் பதைப்ப விம்மினான் இவ் இவ் எடுத்து இயம்பினான். 33 4788. இளையா நீள் சிறகு இன்றி வெந்து உகத் தளை ஆனேன் உயிர் போதல் தக்கதால் வளையா நேமியன் வன்மைசால் வலிக்கு இளையானே! இது என்ன மாயமோ? 34 4789. மலரோன் நின்றுளன்; மண்ணும் விண்ணும் உண்டு; உலையா நீடு அறம் இன்னும் உண்டு; அரோ நிலையார் கற்பமும் நின்றது; இன்று நீ இலையானாய்; இது என்ன தன்மையோ? 35 4790. உடனே அண்டம் இரண்டும் முந்து உயிர்த் திடு அந் நாள்வந்து இருவோம் உேளாம் எனை விட நீயே தனி சென்ற வீரமும் கடனோ எம் கலுழற்கும் மேன்மையாய். 36 4791. ஒன்றா மூன்று உலகத்துேளாரையும் வென்றான் என்னினும் வீர! நிற்கு நேர் நின்றானே? அவ் அரக்கன் நின்னையும் கொன்றானே? இது என்ன கொள்கையோ? 37 அனுமான் சம்பாதியைத் தேற்றுதல் சம்பாதி வினவுதலும் அனுமன் பதிலும் (4793-4796) 4792. என்று என்று ஏங்கி இரங்கி இன்னலால் பொன்றும் தன்மை புகுந்தபோது அவற்கு ஒன்றும் சொல்கொடு உணர்ச்சி நல்கினான்; வன் திண் தோள் வரை அன்ன மாருதி. 38 சம்பாதி வினவுதலும் அனுமன் பதிலும் (4793-4796) 4793. தேற்றத் தேறி இருந்த செங்கணான் ‘கூற்று ஒப்பான் கொலை வாள் அரக்கனோடு ஏற்றுப் போர் செய்தது என் நிமித்து ‘என காற்றின் சேய் அது கட்டுரைக்குமால். 39 4794. எம் கோமான் அவ் இராமன் இல் உளாள் செங்கோலான் மகள் சீதை செவ்வியாள் வெம்கோல் வஞ்சன் விளைத்த மாயையால் தம் கோனைப் பிரிவுற்ற தன்மையாள். 40 4795. கொண்டு ஏகும் கொலை வாள் அரக்கனைக் கண்டான் உம்பி அறம் கடக்கலான் ‘வண்டு ஆர் கோதையை வைத்து நீங்கு ‘எனாத் திண் தேரானொடு எதிர்ந்து சீறினான். 41 4796. ‘சீறித் தீயவன் ஏறு தேரையும் கீறித் தோள்கள் கிழித்து அழித்தபின் தேறித் தேவர்கள் தேவன் தயெ்வ வாள் வீறப் பொன்றினன் மெய்ம்மையோன் ‘என்றான். 42 சம்பாதி சடாயுவைப் பாராட்டுதல் (4797-4799) 4797. விளித்தான் அன்னது கேட்டு மெய்ம்மையோய்! தெளித்து ஆடத்தகு தீர்த்தன்மாட்டு உயிர் அளித்தானே! அது நன்று! நன்று!! எனாக் களித்தான்; வாரி கரந்த கண்ணினான். 43 4798. பைந் தார் எங்கள் இராமன் பத்தினி செந்தாள் வஞ்சி திறத்து இறந்தவன் மைந்து ஆர் எம்பி வரம்பு இல் சீர்த்தியோடு உய்ந்தான்; அல்லது உலந்தது உண்மையோ? 44 4799. அறம் அன்னானுடன் எம்பி அன்பினோடு உறவு உன்னா உயிர் ஒன்ற ஓவினான்; பெற ஒண்ணாதது ஓர் பேறு பெற்றவற்கு இறவு என்னாம்? அதின் இன்பம் யாவதோ? 45 சம்பாதி சடாயுவுக்கு நீர்க்கடன் செய்து வானர வீரரை நோக்கிக் கூறுதல் (4800-4802) 4800. என்று என்று ஏங்கி இரங்கி ஈர்ம்புனல் சென்று அங்கு ஆடுதல் செய்து தீர்ந்தபின் வன் திண் தோள் வலி மாறு இலாதவன் துன்றும் தார் அவர்க்கு இன்ன சொல்லினான். 46 4801. வாழ்வித்தீர் எனை மைந்தர்! வந்து நீர் ஆழ்வித்தீர் அலிர் துன்ப ஆழிவாய்க் கேள்வித் தீவினை கீறினீர் இருள் போழ்வித்தீர்; பொய்யின் நீங்கினீர். 47 4802. ‘எல்லீரும் அவ் இராம நாமமே சொல்லீர்; சொல்ல எனக்கு ஓர் சோர்வு இலா நல் ஈரப் பயன் நண்ணும்; நல்ல சொல் வல்லீர்! வாய்மை வளர்க்கும் மாண்பினீர் 48 வானரர் இராமநாமம் சொல்லச் சம்பாதி சிறை வளர்தல் (4803-4804) 4803. என்றான்; ‘அன்னது காண்டும் யாம் ‘எனா நின்றார் நின்றுழி நீல மேனியான் நன்று ஆம் நாமம் நவின்று நல்கினார்; வன் தோளான் சிறை வானம் தாயவே. 49 4804. சிறை பெற்றான் திகழ்கின்ற மேனியான் முறைபெற்று ஆம் உலகு எங்கும் மூடினான்; நிறைபெற்று ஆவி நெருப்பு உயிர்க்கும் வாள் உறை பெற்றால் எனலாம் உறுப்பினான். 50 இராமநாமத்தால் சம்பாதிக்குச் சிறகு முளைக்கக் கண்ட வானரர் வியத்தல் 4805. தரெுண்டான் மெய் பெயர் செப்பலோடும் வந்து உருண்டான் உற்ற பயத்தை உன்னினார் மருண்டார் வானவர் கோனை வாழ்த்தினார் வெருண்டார் சிந்தை வியந்து விம்முவார். 51 வானரர் வேண்டச் சம்பாதி தன் முன்னை வரலாறு கூறுதல் (4806-4811) 4806. அன்னானைக் கடிது அஞ்சலித்து ‘நீ முன்னாள் உற்றது முற்றும் ஓது ‘எனச் சொன்னார்; சொற்றது சிந்தை தோய்வு உற தன்னால் உற்றது தான் விளம்புவான். 52 4807. தாய் எனத் தகைய நண்பீர்! சம்பாதி சடாயு என்பேம், சேய் ஒளிச் சேண் செல் நோக்கின் கழுகினுக்கு அரசு செய்வேம் பாய் திரைப் பரவை ஞாலம் படர் இருள் பருகும் பண்பின் ஆய் கதிர்க் கடவுள் தேர் ஊர் அருணனுக்கு அமைந்த மைந்தர். 53 4808. ஆய் உயர் ‘உம்பர் நாடு காண்டும் ‘என்று அறிவு தள்ள மீ உயர் விசும்பின் ஊடு மேக்கு உறச் செல்லும் வேலை, காய் கதிர்க் கடவுள் தேரைக் கண்ணுற்றேம்; கண்ணுறாமுன் தீயையும் தீக்கும் தயெ்வச் செங்கதிர்ச் செல்வன் சீற, 54 4809. முந்திய எம்பி மேனி முருங்கு அழல் முடுகும் வேலை, ‘எந்தை! நீ காத்தி ‘என்றான்; யான் இரு சிறையும் ஏந்தி வந்தனென், மறைத்தலோடும் மற்று அவன் மறையப் போனான் வெந்து மெய் இறகு தீந்து விழுந்தனென் விளிந்திலாதேன். 55 4810. மண்ணிடை விழுந்த என்னை வான் இடை வயங்கும் வள்ளல் கண்ணிடை நோக்கி உற்ற கருணையன், ‘சனகன் காதல் பெண் இடை ஈட்டின் வந்த வானரர், இராமன் பேரை எண் இடை உற்ற காலத்து, இறகு பெற்று எழுதி ‘என்றான். 56 4811. ‘எம்பியும் இடரின் வீழ்ந்தான், ஏயது மறுக்க அஞ்சி அம்பரத்து இயங்கும் யாணர்க் கழுகினுக்கு அரசன் ஆனான்; நம்பிமீர்! ஈது எம் தன்மை; நீர் இவண் நடந்த வாற்றை உம்பரும் உவக்கத் தக்கீர்! உணர்த்துமின் உணர ‘என்றான். 57 வானரர் சீதையைத் தேடிவந்தமை சொல்லச் சம்பாதி கூறுதல் (4812-4817) 4812. என்றலும், இராமன் தன்னை ஏத்தினர் இறைஞ்சி, “‘எந்தாய்! புன் தொழில் அரக்கன், மற்று அத் தேவியைக் கொண்டு போந்தான், தனெ் திசை ‘‘ என்ன உன்னித் தேடி நாம் வருதும் ‘என்றார்; ‘நன்று; நீர் வருந்தல் வேண்டா; நான் அது நவில்வன் ‘என்றான். 58 4813. பாகு ஒன்று குதலையாளைப் பாதக அரக்கன், பற்றிப் போகின்ற பொழுது கண்டேன்; புக்கனன் இலங்கை, புக்கு வேகின்ற உள்ளத்தாளை வெம் சிறை அகத்து வைத்தான்; ஏகுமின், காண்டிர்; ஆங்கே இருந்தனள் இறைவி இன்னும். 59 4814. ஓசனை ஒரு நூறு உண்டால் ஒலி கடல் இலங்கை அவ் ஊர், பாச வெம் கரத்துக் கூற்றும் கண் புலம் பரப்ப அஞ்சும்; நீசன் அவ் அரக்கன் சீற்றம் நெருப்புக்கும் நெருப்பு; நீங்கள் ஏசு அறு குணத்தீர்! சேறல் எப் பரிசு இயைவது? என்றான். 60 4815. நால் முகத்து ஒருவன் மற்றை நாரி ஓர் பாகம் அத்து அண்ணல் பால் முகப் பரவைப் பள்ளிப் பாம்பு அணை பரன் என்றாலும், காலினுக் கேயும் சேறல் அரிது; இது காவல் தன்மை மேல் உமக்கு உறுவது எண்ணிச் செல்லுமின் விளிவு இலாதீர். 61 4816. எல்லீரும் சேறல் என்பது எளிதன்று அவ் இலங்கை மூதூர் வல்லீரேல் ஒருவர் ஏகி, மறைந்து அவண் ஒழுகி, வாய்மைச் சொல்லீரே! துயரை நீக்கித் தோகையைத் தரெுட்டி, மீடிர்; அல்லீரேல், என் சொல் தேறி உணர்த்துமின் அழகற்கு அம்மா. 62 4817. ‘காக்குநர் இன்மையால் அக் கழுகு இனம் முழுதும் கன்றிச் சேக்கை விட்டு இரியல் போகித் தரெுமரும்; அதனைத் தீர்க்கப் போக்கு எனக்கு அடுத்த; நண்பீர்! நல்லது புரிமின்; என்னா மேக்கு உற விசையின் சென்றான்; சிறையினால் விசும்பு போர்ப்பான். 63  

Previous          Next