படைத்தலைவர் ஐவர் இராவணனிடம் கூறல் (5709-5712)

5709. சிலந்தி உண்பது ஓர் குரங்கின்மேல்
சேறியேல், திறலோய்!
கலந்த போரில் நின் கண் புலம்
கடும் கனல் கதுவ,
உலந்த, மால்வரை அருவியாறு
ஒழுக்கு அற்ற ஒழுக்க,
புலர்ந்த மாமதம் பூக்கும் அன்றே!
திசைப் பூட்கை
1

5710. இலங்கு வெம் சினத்து அம் சிறை
எறுழ் வலிக் கலுழன்
உலங்கின் மேல் எழுந்தன்ன, நீ,
குரங்கின்மேல் உருக்கின்,
அலங்கல் மாலை நின் புயம் நினைந்து,
அல்லும் நன் பகலும்
குலுங்கும் வன் துயர் நீங்குமால்,
வெள்ளி அம் குன்றம்.
2

5711. உறுவது என்கொலோ? உரன் அழிவு
என்பது ஒன்று உடையார்
பெறுவது யாது ஒன்றும் காண்கிலர்,
கேட்கிலர், பெயர்ந்தார்,
சிறுமை ஈது ஒப்பது யாது? நீ
குரங்கின்மேல் செல்லின்,
முறுவல் பூக்கும் அன்றே! நின்ற
மூவர்க்கும் முகங்கள்.
3

5712. அன்றியும் உனக்கு ஆள் இன்மை தோன்றுமால் ‘அரச!
வென்றி இல்லவர் மெல்லியோர் தமைச் செல விட்டாய்
நன்று நீ இன்று காண்டியேல் எமைச் செல நயத்தி
என்று கைதொழுது இறைஞ்சினர்; அரக்கனும் இசைந்தான்.
4

படைத்தலைவர் கட்டளை

5713. உலகம் மூன்றிற்கும் முதன்மை பெற்றோர் என உயர்ந்தார்
திலகம் மண் உற வணங்கினர்; கோயிலில் தீர்ந்தார்;
அலகில் தேர் பரி கரியொடு ஆள் மிடைந்த போர் அரக்கர்
‘தொலைவு இலாதது கதும் என வருக ‘எனச் சொன்னார்.
5

படை திரளுதல்

5714. ஆனை மேல் முரசு அறைந்தனர் வள்ளுவர் அழைத்தார்
பேன வேலையில் புடை பரந்தது பெரும் சேனை;
சோனை மா மழை முகில் எனப் போர்ப் பணை துவைத்த;
மீன வான் இடு வில் எனப் படைக் கலம் மிடைந்த.
6

வெண்கொடிகளின் தோற்றம்

5715. தானை மா கொடி மழை பொதுத்து உயர் நெடும் தாள
மான மாற்று அரு மாருதி முனிய நாள் உலந்து
போன மாற்றலர் புகழ் எனக் கால் பொரப் புரண்ட;
வான யாற்று வெண் திரை என வரம்பு இல பரந்த.
7

படைகளின் போர்க்கோலம்

5716. விரவு பொன் கழல் விசித்தனர்; வெரிந் உற்று விளங்கச்
சரம் ஒடுக்கின புட்டிலும் சாத்தினர்; சமையக்
கருவி புக்கனர் அரக்கர்; மா பல்லணம் கலினப்
புரவி இட்ட; தேர் பூட்டின; பருமித்த பூட்கை.
8

படைகளால் நிகழ்ந்தவை

5717. ஆறு செய்தன ஆனையின் மதங்கள்; அவ் ஆற்றைச்
சேறு செய்தன தேர்களின் சில்லி; அச் சேற்றை
நீறு செய்தன புரவியின் குரம்; மற்றை நீற்றை
ஈறு செய்தன அப் பரிக் கலின மா விலாழி.
9

படைகளின் பேரொலி

5718. வழங்கு தேர்களின் இடிப்பொடு
வாசியின் ஆர்ப்பும்,
முழங்கு வெம் களிற்று அதிர்ச்சியும்,
மொய் கழல் ஒலியும்,
தழங்கு பல் இயத்து அமலையும்,
கடை யுகத்து ஆழி
முழங்கும் ஓதையின் மும்மடங்கு
எழுந்தது முடுகி.
10

படைகளின் அளவு

5719. ஆழித் தேர்த் தொகை
ஐம்பதினாயிரம்; அஃதே
சூழிப் பூட்கைக்குத் தொகை;
அவற்று இரட்டியின் தொகைய
ஊழிக் காற்று அன்ன புரவி;
மற்று அவற்றினுக்கு இரட்டி
பாழித் தோள் நெடும் படைக்கலப்
பதாதியின் பகுதி
11

படைகளின் நெருக்கம்

5720. கூய்த் தரும் தொறும், தரும் தொறும்,
தானை வெம் குழுவின்
நீத்தம் வந்து வந்து இயங்கிடும்
இடன் இன்றி நெருங்க,
காய்த்து அமைந்த வெம்
கதிர்ப் படை ஒன்று ஒன்று கதுவித்
தேய்த்து எழுந்தன; பொறிக் குலம்
மழைக் குலம் தீய.
12

யானைப் படை

5721. பண் மணிக் குலம் யானையின் புடைதொறும் பரந்த
ஒண் மணிக் குலம் மழை இடை உரும் என ஒலிப்ப;
கண் மணிக் குலம் கனல் எனக் காந்துவ; கதுப்பின்
தண் மணிக் குலம் மழை எழு கதிர் எனத் தழைப்ப.
13

அரக்க வீரருக்கு இரங்கிச் சுற்றத்தார் தடுத்தல்

5722. தொக்க தம்புடை சுரிகுழல் மடந்தையர் தொடிக்கை
மக்கள் தாயர் மற்று யாவரும் தடுத்தனர் மறுகி;
‘ஒக்க ஏகுதும் குரங்கினுக்கு உயிர் தர; ஒருவர்
புக்கு மீண்டிலர் ‘என்று அழுது இரங்கினர் புலம்பி.
14

ஐவரும் படையொடு செல்லல்

5723. கை பரந்து எழு சேனை அம்
கடல் இடைக் கலந்தார்;
செய்கை தாம் வரும் தேர் இடைக்
கதிர் எனச் செல்வார்;
மெய்கலந்த மா நிகர்வரும்
உவமையை வென்றார்;
ஐவரும் பெரும் பூதம் ஓர்
ஐந்தும் ஒத்து அமைந்தார்.
15

ஐவரின் வீரம் (5724-5732)

5724. முந்து இயம் பல கறங்கிட,
முறை முறை பொறிகள்
சிந்தி, அம்பு உறு கொடும் சிலை
உருமு எனத் தறெிப்பார்;
வந்து இயம்பு உறு முனிவர்க்கும்
அமரர்க்கும் வலி ஆர்,
இந்தியம் பகை ஆயவை
ஐந்தும் ஒத்து இயைந்தார்
16

5725. வாசவன் வயக் குலிசமும்
வருணன் வன் கயிறும்,
ஏசில் தனெ் திசைக் கிழவன்
தன் எரி முனை எழுவும்,
ஈசன் வன் தனிச் சூலமும்
என்று இவை ஒன்றும்
ஊசி போழ்வது ஓர் வடுச் செயா
நெடும் புயம் உடையார்
17

5726. சூர் தடிந்தவன் மயில் இடைப் பறித்த வன் தோகை
பார் பயந்தவன் அன்னத்தின் இறகிடைப் பறித்த
மூரி வெம் சிறகு இடை இட்டுத் தொடுத்தன முறுக்கி
வீர சூடிகை நெற்றியின் அயல் இட்டு விசித்தார்.
18

5727. பொன் திணிந்த தோள் இராவணன் மார்பொடும் பொருத
அன்று இழந்த கோடு அரிந்து இடும் அழகு உறு குழையர்;
நின்ற வன் திசை நெடும் களி யானையின் நெற்றி
மின் திணிந்த அன ஓடையின் வீர பட்டத்தர்.
19

5728. நிதி நெடும் கிழவனை நெருக்கி நீள் நகர்ப்
பதியொடும் பெரும் திருப் பறித்த பண்டைநாள்
விதி என அன்னவன் வெந் இட்டு ஓடவே
பொதியொடும் வாரிய பொலன் கொள் பூணினார்.
20

5729. இந்திரன் இசை இழந்து ஏகுவான் இகல்
தந்திமுன் கடவினன் முடுக தாம் அதன்
மந்தர வால் அடி பிடித்து ‘வல்லையேல்
உந்துதி இனி ‘என வலிந்த ஊற்றத்தார்.
21

5730. ‘பால்நிறுத்து அந்தணன் பணியன் ஆகி நின்
கோல் நினைத்திலன் ‘என உலகம் கூறலும்
நீல் நிறத்து இராவணன் முனிவு நீக்குவான்
காலனைக் காலினில் கையில் கட்டினார்.
22

5731. மலைகளை நகும் தட மார்பர் மால் கடல்
அலைகளை நகும் நெடும் தோளர் அந்தகன்
கொலைகளை நகும் நெடும் கொலையர் கொல்லன் ஊது
உலைகளை நகும் அனல் உமிழும் கண்ணினார்.
23

5732. தோல் கிளர் திசை தொறும் உலகைச் சுற்றிய
சால் கிளர் முழங்கு எரி தழங்கி ஏறினும்
கால் கிளர்ந்து ஓங்கினும் காலம் கையுற
மால் கடல் கிளரினும் சரிக்கும் வன்மையார்.
24

அணிவகுத்து நிற்கும் ஐவரை அனுமன் பார்த்தல்

5733. இவ் வகை அனைவரும் எழுந்த தானையர்
மொய் கிளர் தோரணம் அதனை முற்றினார்;
கையொடு கையுற அணியும் கட்டினார்
ஐயனும் அவர் நிலை அறிய நோக்கினான்.
25

வானவர் மனநிலை

5734. அரக்கரது ஆற்றலும் அளவு இல் சேனையின்
தருக்கும் அம் மாருதி தனிமைத் தன்மையும்
பொருக்கு என நோக்கிய புரந்தரர் ஆதியர்
இரக்கமும் அவலமும் துளக்கும் எய்தினார்.
26

அரக்கர் படையை அனுமன் நோக்குதல்

5735. ‘இற்றனர் அரக்கர் இப் பகல் உளே ‘எனாக்
கற்று உணர் மாருதி களிக்கும் சிந்தையான்
முற்று உறச் சுலாவிய முடிவு இல் தானையைச்
சுற்று உற நோக்கி தன் தோளை நோக்கினான்.
27

அரக்கர் அனுமனைப்பற்றிக் கருதல்

5736. ‘புன்தலைக் குரங்கு இது போலுமால் அமர்
வென்றது; விண்ணவர் புகழை வேரொடும்
தின்ற வல் அரக்கரைத் திருகித் தின்றதால்
என்றனர் அயிர்த்தனர் நிருதர் எண் இலார்.
28

அனுமன் பேருருவம் கொள்ளல்

5737. ஆயிடை அனுமனும் அமரர்கோன் நகர்
வாயில் நின்று அவ் வழிக் கொணர்ந்து வைத்த மாச்
சேயொளி தோரணத்து உம்பர்ச் சேண் நெடு
மீ உயர் விசும்பையும் கடக்க வீங்கினான்.
29

அரக்கர் சினந்து படைவழங்கல்

5738. வீங்கிய வீரனை வியந்து நோக்கிய
தீங்கு இயல் அரக்கரும் திருகினார் சினம்
வாங்கிய சிலையினர் வழங்கினார் படை;
ஏங்கிய சங்கு இனம்; இடித்த பேரியே.
30

அரக்கர் எறிந்த படைக்கலங்களை அனுமன் பொருட்படுத்தாமை

5739. எறிந்தனர் எய்தனர் எண் இறந்தன
பொறிந்து எழு படைக்கலம் அரக்கர்; பொங்கினார்;
செறிந்தன மயிர்ப் புறம்; ‘தினவு தீர்வுறச்
சொறிந்தனர் ‘என இருந்து ஐயன் தூங்கினான்.
31

அனுமன் இருப்புத்தூணை எடுத்தல்

5740. உற்று உடன்று அரக்கரும் உருத்து உடற்றினர்;
செற்று உற நெருக்கினர்; செருக்கும் சிந்தையர்;
‘மற்றையர் வரும் பரிசு இவரை வல் விரைந்து
எற்றுவன் ‘என எழு அனுமன் ஏந்தினான்.
32

அனுமன் செய்த போர் (5741-5746)

5741. ஊக்கிய படைகளும் உருத்த வீரரும்
தாக்கிய பரிகளும் தடுத்த தேர்களும்
மேக்கு உயர் கொடி உடை மேக மாலை போல்
நூக்கிய கரிகளும் புரள நூக்கினான்.
33

5742. வார் மதம் கரிகளின் கோடு வாங்கி மா
தேர் படப் புடைக்கும்; அத் தேரின் சில்லியால்
வீரரை உருட்டும்; அவ் வீரர் வாளினால்
தார் உடைப் புரவியைத் துணியத் தாக்குமால்.
34

5743. இரண்டு தேர் இரண்டு கைத்தலத்தும் ஏந்தி வேறு
இரண்டு மால் யானை பட்டு உருள எற்றுமால்;
இரண்டு மால் யானை கை இரண்டின் ஏந்தி வேறு
இரண்டு பாலினும் வரும் பரியை எற்றுமால்.
35

5744. மா இரு நெடு வரை வாங்கி மண்ணில் இட்டு
ஆயிரம் தேர் பட அரைக்குமால்; அழித்து
ஆயிரம் களிற்றை ஓர் மரத்தினால் அடித்து
ஏ எனும் மாத்திரத்து எற்றி முற்றுமால்.
36

5745. உதைக்கும் வெம் கரிகளை; உழக்கும் தேர்களை;
மிதிக்கும் வன் புரவியை; தேய்க்கும் வீரரை;
வதிக்கும் வல் எழுவினால் அரைக்கும் மண் இடை;
குதிக்கும் வன் தலை இடை; கடிக்கும் குத்துமால்.
37

5746. விசையின் மான் தேர்களும் களிறும் விட்டு அகன்
திசையும் ஆகாயமும் செறியச் சிந்துமால்;
குசை கொள் பாய் பரியொடும் கொற்ற வேலொடும்
பிசையுமால் அரக்கரைப் பெரும் கரங்களால்.
38

அநுமன் கடலில் வீழ்த்திய படைகள் (5747-5750)

5747. தீ உறு பொறி உடைச் செம் கண் வெம் கை மா
மீ உறத் தடக் கையால் வீரன் வீசுதோறு
ஆய் பெரும் கொடியன கடலின் ஆழ்வன
பாய் உடை நெடும் கலம் படுவ போன்றவே.
39

5748. தாரொடும் உருெளாடும் தடக் கையால் தனி
வீரன் விட்டு எறிந்தன கடலின் வீழ்வன
வாரியின் எழுசுடர்க் கடவுள் வானவன்
தேரினை நிகர்த்தன புரவித் தேர்களே.
40

5749. வீ உற விண் இடை முட்டி வீழ்வன
ஆய் பெரும் திரைக் கடல் அழுவத்து ஆழ்வன
ஓய்வு இல புரவி வாய் உதிரம் கால்வன
வாய் இடை எரி உடை வடவை போன்றவே.
41

5750. வரிந்து உற வல்லிதில் சுற்றி வாலினால்
விரிந்து உற வீசலின் கடலின் வீழ்ந்தவர்
திரிந்தனர்; செறி கயிற்று அரவினால் திரி
அரும் திறல் மந்தரம் அனையர் ஆயினார்.
42

போரில் இரத்தப் பெருக்கு

5751. வீரன் வன்தடக் கையால் எடுத்து வீசிய
வார் மத கரியினில் தேரின் வாசியின்
மூரி வெம் கடல் புகக் கடிதின் முந்தின;
ஊரின் வெம் குருதி ஆறு ஈர்ப்ப ஓடின.
43

பிணக் குவியல்

5752. பிறைக் கடை எயிற்றின பிலத்தின் வாயின
கறைப் புனல் பொறிகேளாடு உமிழும் கண்ணன
உறுப்பு உறு படையின உதிர்ந்த யாக்கைகள்
மறைத்தன மகரம் தோரணத்தை வான் உற.
44

கவிக் கூற்று

5753. குன்று உள மரம் உள குலம் கொள் பேர் எழு
ஒன்று அல பல உள உயிர் உண்பான் உள;
அன்றினர் பலர் உளர்; ஐயன் கை உள;
பொன்றுவது அல்லது புறத்துப் போவரோ.
45

அனுமன் அரக்கர் படையை ஒழித்தல்

5754. முழுமுதல் கண்ணுதல் முருகன் தாதை கை
மழு எனப் பொலிந்து ஒளிர் வயிர வான் தனி
எழுவினில் பொலம் கழல் அரக்கர் ஈண்டிய
குழுவினைக் கரி எனக் கொன்று நீக்கினான்.
46

அனுமனைப் படைத் தலைவர் அணுகல்

5755. உலந்தது தானை; உவந்தனர் உம்பர்;
அலந்தலை உற்றது அவ் ஆழி இலங்கை;
கலந்தது அழும் குரலின் கடல் ஓதை;
வலம் தரு தோளவர் ஐவரும் வந்தார்;
47

ஐவரும் பல்லாயிரம் அம்புகளை விடுதல்

5756. ஈர்த்து எழு செம் புனல் எக்கர் இழுக்க
தேர்த் துணை ஆழி அழுந்தினர் சென்றார்;
ஆர்த்தனர்; ஆயிரம் ஆயிரம் அம்பால்
தூர்த்தனர்; அஞ்சனை தோன்றலும் நின்றான்.
48

அநுமன் தேர்ப்பொறியைச் சிதைத்தல்

5757. எய்த கடும்கணை யாவையும் எய்தா
நொய்து அகலும்படி கைகளின் நூறா
பொய் தகடு ஒன்று பொருந்தி நெடும் தேர்
செய்த கடும் பொறி ஒன்று சிதைத்தான்.
49

அநுமன் ஐவருள் ஒருவனைப் பொருது அழித்தல் (5758-5759)

5758. உற்று உறு தேர் சிதையாமுன் உயர்ந்தான்
முற்றின வீரனை வானின் முனிந்தான்
பொன் திரள் நீள் எழு ஒன்று பொறுத்தான்
எற்றினன்; அஃது அவன் வில்லினில் ஏற்றான்.
50

5759. முறிந்தது மூரி வில்; அம் முறியே கொண்டு
எறிந்த அரக்கன் ஓர் வெற்பை எடுத்தான்;
அறிந்த மனத்தவன் அவ் எழுவே கொண்டு
எறிந்த அரக்கனை இன் உயிர் உண்டான்.
51

மற்றை நால்வரும் அநுமனும் பொருதல் (5760-5761)

5760. ஒழிந்தவர் நால்வரும் ஊழி உருத்த
கொழுந்து உறு தீ என வெய்த்துறு கொட்பர்
பொழிந்தனர் வாளி; புகைந்தன கண்கள்;
விழுந்தன சோரி அவ் வீரன் மணித் தோள்.
52

5761. ஆயிடை வீரனும் உள்ளம் அழன்றான்;
மாய அரக்கர் வலத்தை உணர்ந்தான்;
மீ எரி உய்ப்பது ஒர் கல் செல விட்டான்;
தீயவர் அச் சிலையைப் பொடி செய்தார்
53

நால்வருள் ஒருவனை அநுமன் அழித்தல் (5762-5764)

5762. தொடுத்த தொடுத்த சரங்கள் துரந்த;
அடுத்து அகன் மார்பில் அழுந்தி அகன்ற;
மிடல் தொழிலான் விடு தேரொடு நொய்தின்
எடுத்து ஒருவன்தனை விண்ணின் எறிந்தான்.
54

5763. ஏய்ந்து எழு தேர் இமிழ் விண்ணினை எல்லாம்
நீந்தியது; ஓடி நிமிர்ந்தது; வேகம்
ஓய்ந்தது; வீழ்வதன் முன் உயர் பாரில்
பாய்ந்தவன் மேல் உடன் மாருதி பாய்ந்தான்.
55

5764. மதத்த களிற்றினில் வாள் அரி ஏறு
கதத்தது பாய்வது போல் கதிகொண்டு
குதித்து அவன் மால்வரை மேனி குழம்ப
மிதித்தனன் வெம் சின வீரருள் வீரன்.
56

அநுமன் பின்னும் இருவரை அழித்தல் (5765-5770)

5765. மூண்ட சினத்தவர் மூவர் முனிந்தார்
தூண்டிய தேரர் சரங்கள் துரந்தார்
வேண்டின வெம் சமம் வேறு விளைப்பார்
‘ஈண்டு இனி ஏகுதிர் ‘என்று எதிர் சென்றார்.
57

5766. திரண்டு உயர் தோள் இணை அஞ்சனை சிங்கம்
மருண்டு விசும்பு உறைவோர்களும் அஞ்ச
முரண்தரு தேர் அவை ஆண்டு ஒரு மூன்றின்
இரண்டை இரண்டு கையும் கொடு எழுந்தான்.
58

5767. தூங்கின பாய் பரி; சூதர் உலைந்தார்
வீங்கின தோளவர் விண்ணில் விசைத்தார்;
ஆங்கு அது கண்டு அவர் போய் அகலாமுன்
ஓங்கிய மாருதி ஒல்லையில் உற்றான்.
59

5768. கால் நிமிர் வெம் சிலை கையின் இறுத்தான்;
ஆனவர் தூணியும் வாளும் அறுத்தான்;
ஏனை ஓர் வெம் படை இல்லவர் எஞ்சார்
வான் இடை நின்று உயர் மல்லின் மலைந்தார்.
60

5769. வெள்ளை எயிற்றர் கறுத்து உயா மெய்யர்
பிள்ள விரித்த பிலப் பெரு வாயர்
கொள்ள உருத் துடர் கோள் அரவு ஒத்தார்;
ஒள் இகல் வீரன் அருக்கனை ஒத்தான்.
61

5770. தாம்பு என வாலின் வரிந்து உயர் தாேளாடு
ஏம்பல் இலார் இரு தோள்கள் இறுத்தான்;
பாம்பு என நீங்கினர் பட்டனர் வீழ்வார்;
ஆம்பல் நெடும்பகை போல் அவன் நின்றான்.
62

எஞ்சிய ஒருவனையும் அனுமன் ஒழித்தல்

5771. நின்றனன் ஏனையன்; நின்றது கண்டான்;
குன்று இடை வாவு உறு கோளரி போல
மின் திரி வன் தலை மீது குதித்தான்;
பொன்றி அவன் புவி தேரொடு புக்கான்.
63

கவிக் கூற்று

5772. வஞ்சமும் களவும் வெஃகி,
வழி அலா வழிமேல் ஓடி,
நஞ்சினும் கொடியர் ஆகி,
நவை செயற்கு உரிய நீரார்
வெம் சின அரக்கர் ஐவர்,
ஒருவனே வெல்லப்பட்ட
அஞ்சு எனும் புலன்கள் ஒத்தார்;
அவனும் நல் அறிவு போன்றான்.
64

அரக்கர் அழிவை யாவருங் காணல்

5773. நெய் தலை உற்ற வேல் கை
நிருதர் அச் செருவில் நேர்ந்தார்
உய்தலை உற்று மீண்டார்,
ஒருவரும் இல்லை; உள்ளார்,
கை தலைப் பூசல் பொங்கக்
கடுகினர்; காலன் உட்கும்
ஐவரும் உலந்த தன்மை,
அனைவரும் அமையக் கண்டார்.
65

ஐவரும் அழிந்ததை இராவணனிடம் சொல்லல் (5774-5775)

5774. ‘இறுக்குறும் இன்று நம்மைக்
குரங்கு ‘என, இரங்கி, ஏங்கி,
மறுக்கு உறுகின்ற நெஞ்சின்
மாதரை, வைது நோக்கி,
உறுக்குறும் சொல்லான், ஊழித்
தீ என உலகம் ஏழும்
சுறு கொள நோக்குவான் தன்,
செவித் தொளை தீயச் சொன்னார்.
66

5775. தானையும் உலந்தது; ஐவர்
தலைவரும் சமைந்தார்; தாக்கப்
போனபின் மீள்வேம் யாமே;
அதுவும், போர் புரிகிலாமை;
வானையும் வென்று உளாரை
வல்லையின் மடிய நூறி,
ஏனையர் இன்மை, சோம்பி
இருந்தது அக் குரங்கும் என்றார்
67

 

Previous          Next