அனுமன் (அரிஷ்டமென்னும்) குன்றினின்று வான்
வழி மீளுதல்

6093. ‘நீங்குவென் விரைவின் ‘என்னும்
நினைவினன் மருங்கு நின்றது
ஆங்கு ஒரு குடுமிக் குன்றை
அருக்கனில் அணைந்த ஐயன்,
வீங்கினன் உலகை எல்லாம்;
விழுங்கினன் என்ன, வீரன்
பூங் கழல் தொழுது வாழ்த்தி
விசும்பு இடைக் கடிது போனான்.
1

வழியிடை மைந்நாகமலையிடம் உற்றதுணர்த்திய அனுமன் மகேந்திர வரையில் குதித்தல்

6094. மைநாகம் என்ன நின்ற
குன்றையும் மரபின் எய்திக்
கை நாகம் அனையோன், உற்றது
உணர்த்தினன்; கணத்தின் காலைப்
பை நாகம் நிகர்க்கும் வீரர்
தன் நெடும் வரவு பார்க்கும்
கொய் நாகம் நறும் தேன் சிந்தும்
குன்றிடைக் குதியும் கொண்டான்.
2

வானரவீரர் அனுமன் வரக்கண்டு மகிழ்தல்

6095. போய் வரும் கருமம் முற்றிற்று
என்பது ஓர் பொம்மல் பொங்க,
வாய் வெரீஇ நின்ற வென்றி
வானர வீரர், மன்னோ
பாய்வரு நீளத்து ஆங்கண்
இருந்தனர்; பறவைப் பார்ப்பு
தாய் வரக் கண்டது அன்ன
உவகையின், தளிர்த்தார் அம்மா.
3

அனுமன் வரவால் வானரவீரர்பால் நிகழ்ந்த செயல்கள்

6096. அழுதனர் சிலவர், முன் நின்று
ஆர்த்தனர் சிலவர், அண்மித்
தொழுதனர் சிலவர், ஆடித்
துள்ளினர் சிலவர், அள்ளி
முழுது உற விழுங்குவார் போல்
மொய்த்தனர் சிலவர், முற்றும்
தழுவினர் சிலவர், கொண்டு
சுமந்தனர் சிலவர், தாங்கி.
4

வானரர் அனுமனை உபசரித்தல்

6097. தேனொடு கிழங்கும் காயும்
நறியன, அரிதின் தேடி
மேல்முறை வைத்தோம்; அண்ணல்!
நுகர்ந்தனை, மெலிவு தீர்தி;
மான வாள் முகமே எங்கட்கு
த்தது, மாற்றம்; என்று,
தான் நுகர் சாகம் எல்லாம்
முறைமுறை சிலவர் தந்தார்.
5

அனுமனுடலில் உள்ள புண்களைக்கண்டு வானரர்
வருந்துதல்

6098. தாள்களில் மார்பில் தோளில்
தலைகளில் தடக்கை தம்மில்
வாள்களில் வேலில் வாளி
மழைகளின் வகிர்ந்த புண்கள்,
நாள்கள்மேல் உலகில் சென்ற
எண்ணன, நம்பி தன்னை
ஊழ் கொள நோக்கி நோக்கி,
உயிர் உக உளைந்து உயிர்த்தார்.
6

அனுமன் அங்கதன் முதலியோரை வணங்கி அவரிடம் பிராட்டி கூறிய ஆசியையும் தரெிவித்தல்

6099. வாலி காதலனை முந்தி
வணங்கினன்; எண்கின் மன்னைக்
கால் உற வணங்கிப் பின்னைக்
கடன்முறை கடவோர்க்கு எல்லாம்
ஏலுற இயற்றி, ஆங்கண்
இருந்தவன், எதிர்ந்தோர்க்கு எல்லாம்,
ஞால நாயகன் தன் தேவி,
சொல்லினள் நன்மை என்றான்.
7

சென்றது முதல் திரும்பியது வரை நிகழ்ந்தவற்றைச் சொல்லும்படி அனுமனிடம் வானரவீரர் வேண்டல்

6100. என்றலும் கரங்கள் கூப்பி
எழுந்தனர்; இறைஞ்சித் தாழ்ந்து
நின்றனர், உவகை பொங்க
விம்மலர் நிமிர்ந்த நெஞ்சர்,
‘சென்றது முதலா வந்தது
இறுதியாச் செப்பல் பாலை
வன் திறல் உரவோய்! ‘என்னச்
சொல்லுவான் மருத்து மைந்தன்.
8

அனுமன், பிராட்டியின் தவமும் அவள்பக்கல் அடையாளம் பெற்றமையும் கூறித் தன் வென்றி கூறாது விடுத்தல்

6101. ஆண் தகை தேவி உள்ளத்து
அரும் தவம் அமையச் சொல்லிப்
பூண்ட பேர் அடையாளம் கை
கொண்டதும் புகன்று, போரில்
நீண்ட வாள் அரக்கரோடு
நிகழ்ந்ததும், நெருப்புச் சிந்தி
மீண்டதும், விளம்பான்; தான் தன்
வென்றியை ப்ப வெள்கி.
9

அனுமன் கூறாதவற்றையும் குறிப்பால் உணர்ந்த வானர வீரர் மேற்செய்ய வேண்டியதை அனுமனிடம் வினவுதல்

6102. பொருதமை புண்ணே சொல்ல,
வென்றமை போந்த தன்மை
செய, ஊர் தீ இட்டது
ஓங்கு இரும் புகையே ஓத,
கருதலர் பெருமை தேவி
மீண்டிலாச் செயலே காட்ட,
தரெிதர உணர்ந்தார்; பின்னர்
என் இனிச் செய்தும் என்றார்.
10

அனுமன் விடையும் வானரர் புறப்படுதலும்

6103. யாவதும் இனி வேறு எண்ண
வேண்டுவது, இறையும் இல்லை;
சேவகன் தேவி தன்னைக்
கண்டது விரைவின் செப்பி,
ஆவது அவ் அண்ணல் உள்ளத்து
அரும் துயர் ஆற்றலே ஆம்;
போவது புலமை என்னாப்
பொருக்கென எழுந்து போனார்.
11

வானரவீரர் மதுவனம் அடைதல்

6104. போயினர், களிப்பினோடும்
புங்கவன் சிலையின் நின்றும்
ஏயின பகழி என்ன,
எழுந்து விண் படர்ந்து தாவிக்
காய் கதிர்க் கடவுள் வானத்து
உச்சி சென்று இறுக்கும் காலத்து
ஆயின வீரரும், போய்
மதுவனம் அதில் இறுத்தார்.
12

வானரர் உணவுவேண்ட அனுமன் முதலியோர் அங்கதனை அடைதல்

6105. ‘ஏத நாள் இறந்த சால,
என்பது ஓர் வருத்தம் நெஞ்சம் அத்து,
ஆதலால், உணவு தேய்ந்து
வருந்தினம், அளியம் எம்மைச்
சாதல் தீர்த்து அளித்த வீர!
தந்தருள், உணவும் ‘என்னப்
‘போதும் நாம் வாலி சேய்பால் ‘
என்று உடன் எழுந்து போனார்.
13

வானரத்தலைவர், அங்கதன்பால் வானரப்படைக்கு மதுவளிக்குமாறு வேண்டல்

6106. அங்கதன் தன்னை அண்மி,
மனும் இருகை கூப்பிக்
‘கொங்கு தங்கு அலங்கல் மார்ப!
ன்னுடைக் குரக்குச் சேனை,
வெம் கதம் ஒழிந்து சால
ந்தின, வேடை ஓடி,
இங்கு இதற்கு அளித்தல் வேண்டும்
ால் உமிழ் பிரசம் ‘என்றான்.
14

அங்கதன் இசைந்தமையால் வானரர் மதுவுண்டு மகிழ்தல் (6107-6108)

6107. என அவனும் நேர்ந்தான்;
நரலையும் நடுங்க ஆர்த்துச்
சென்று, உறு பிரசம் தூங்கும்
செழு வனம் அதனின் ஊடே
ஒன்றின் முன் ஒன்று பாயும்,
ஒடிக்கும் மென் பிரசம் எல்லாம்
தின்று தின்று உவகை கூரும்,
தேன் நுகர் அளியின் மொய்த்தே.
15

6108. ஒருவர் வாய்க்கொள்ளும் தேனை
ஒருவர் உண்டு எளிதில் போவார்;
ஒருவர் கைக் கொள்ளும் தேனை
ஒருவர் கொண்டு ஓடிப் போவார்;
ஒருவரோடு ஒருவர் ஒன்றத்
தழுவுவர், விழுவர், ஓடி
ஒருவர் மேல் ஒருவர் ஏறி,
‘ஓகை ‘என்று உவகைகூர்வார்.
16

மதுவனம் காவலர் வானரவீரரை அச்சுறுத்தி வெருட்ட முயலுதல்

6109. இன்னன நிகழும் காலை,
எரிவிழித்து, எழுந்து சீறி,
அந் நெடும் சோலை காக்கும்
வானரர், அவரை, நோக்கி,
‘மன் நெடும் கதிரோன் மைந்தன்
ஆணையை மறுத்து, நீவிர்
என் நினைந்து என்ன செய்தீர்?
நும் உயிர்க்கு இறுதி ‘என்ன.
17

காவலர் மதுவனம் அழிந்தமை ததிமுகற்கியம்புதல் (6110-6111)

6110. ‘முனியுமால் எம்மை எம் கோன் ‘
என்று அவர், மொழிந்து போந்து,
‘கனியும் மா மது வனத்தைக்
கட்டு அழித்திட்டது; இன்று
நனி தரு கவியின் தானை,
நண்ணலார் செய்கை நாண;
இனி எமால் செயல் இன்று; ‘ என்னத்
ததிமுகற்கு இயம்பினாரே
18

6111. கேட்டவன் ‘யாவரே அம்
மதுவனம் கேடு சூழ்ந்தார்?
காட்டிர் ‘என்று எழுந்தான்; அன்னார்,
‘வாலிசேய் முதல கற்றோர்
ஈட்டம் வந்து இறுத்தது ஆக,
அங்கதன் ஏவல் தன்னால்,
மாட்டின கவியின் தானை;
மதுவளர் உலவை ஈட்டம். ‘
19

காவலர் சொற்கேட்ட ததிமுகன் மதுவனத்துள் புக வானரர் அங்கதனிடம் சரண்புகுதல் (6112-6113)

6112. ‘உரம் கிளர் மதுகையான் தன்
ஆணையால், உறுதி கொண்டே,
குரங்கினம் தம்மையெல்லாம்
விலக்கினம்; கொடுமை கூறிக்
கரங்களால் எற்ற நொந்தேம்;
காவலோய்! என்னலோடும்
தரம் கிளர் தாதை பட்டது
அறிந்திலன் தனயன் போலும். ‘
20

6113. என த்து, அனலின் பொங்கி,
எழுந்து இரைத்து, இரண்டு கோடி
கனை கழல் கவியின் சேனை,
கல் எனக் கலந்து புல்ல,
புனை மதுச்சோலை புக்கான்,
மதுநுகர் புனிதச் சேனை,
அனகனை வாழ்த்தி, ஓடி
அங்கதன் அடியில் வீழ்ந்த.
21

ததிமுகன் அங்கதன்பாற் சினந்து கூறுதல்

6114. இந்திரன் வாலிக்கு ஈந்த
இன்சுவை மதுவின் கானம்,
அந்தரத்தவர்க்கும் நோக்கற்கு
அரிய என் ஆணை தன்னைச்
சிந்தினை; கதிரோன் மைந்தன்
திறலினை அறிதி அன்றே?
மந்தரம் அனைய தோளாய்!
இற்றது உன் வாழ்க்கை இன்றே.
22

ததிமுகனும் அங்கதனும் பொருதல்

6115. ‘மதுவனம் தன்னை இன்னே
மாட்டுவித்தனை நீ ‘என்னாக்
கதும் என வாலி சேய் மேல்
எறிந்தனன் கரும் கல் பாறை
அதுதனைப் புறங்கையாலே
அகற்றி அங்கதனும் சீறித்
ததிமுகன் தன்னைப் பற்றிக்
குத்தினன் தடக்கை தன்னால்.
23

அங்கதன் ததிமுகனைத் தாக்கித் துரத்தி, அவனுடன் வந்தாரையும் தண்டிக்கும்படி, தன்னுடன் வந்தார்க்குச் சொல்லுதல்

6116. வாய் வழி குருதி சோர
மணிக் கையால் மலங்க மோதிப்
‘போய் மொழி கதிரோன் மைந்தற்கு ‘
என்று அவன் தன்னைப் போக்கித்
தீ எழும் வெகுளி பொங்க
மற்று அவன் சேனை தன்னைக்
காய் கனல் பொழியும் கையால்
குத்துதிர் கட்டி என்றான்.
24

அங்கதன் படைவீரர் ததிமுகன் படைவீரரை வருத்த அங்கதன் அவரையும் வெருட்டுதல்

6117. பிடித்தனர்; கொடிகள் தன்னால்
பிணித்தன; பின்னும் முன்னும்
இடித்தனர், அசனி அஞ்ச
எறுழ்வலிக் கரங்கள் ஓச்சி;
துடித்தனர் உடல்கள் சோர்ந்தார்,
‘சொல்லும் போய் நீரும் ‘என்னப்
படித்தனன் வாலி மைந்தன்.
பயத்துடன் அவரும் போனார்.
25

வானரவீரர் மதுவனத்தில் வருத்தம் தீர்ந்திருத்தல்

6118. அலை புனல் குடையுமா போல்
மதுக் குடைந்து ஆடி, தம் தம்
தலைவர்கட்கு இனிய தேனும்
கனிகளும் பிறவும் தந்தே,
உலைவு உறு வருத்தம் தீர்ந்திட்டு,
உபவனத்து இருந்தார்; இப்பால்
சிலை வளைத்து உலவும் தேரோன்
தறெும் வெயில் தணிவு பார்த்தே.
26

கவிக்கூற்று நாடச்சென்றவர் மீண்டது நவின்றோம் நாடவிட்டவர் செய்தி நவில்வோம் எனல்

6119. முத்தலை எஃகினாற்கும்
முடிப்ப அரும் கருமம் முற்றி,
வித்தகத் தூதன் மீண்டது
இறுதியா விளைந்த தன்மை,
அத்தலை அறிந்தது எல்லாம்
அறைந்தனம்; ஆழியான் மாட்டு
இத்தலை நிகழ்ந்தது எல்லாம்
இயம்புவான் எடுத்துக் கொண்டாம்.
27

சுக்கிரீவன் பிராட்டியை நாடிவருமாறு வானரரை ஏவிவிட்டு இராமபிரானைத் தேற்றிக்கொண்டிருத்தல்

6120. ‘சேற்று இள மரை மலர்த் திருவைத் தேர்க ‘எனக்
காற்றின் மா மகன் முதல் கவியின் சேனையை
நால் திசை மருங்கினும் ஏவி நாயகன்
தேற்றினன் இருந்தனன்; கவியின் செம்மலே.
28

சுக்கிரீவன் தேற்ற இராமபிரான் தேறுதல்

6121. கார்வரை இருந்துள கதிரின் காதலன்
சீரிய சொற்களால் தரெுட்ட செம் கணான்
ஆருயிர் ஆயிரம் உடையன்; ஆம் என
சோர்தொறும் உயிர்த்து உயிர்த்து உணரத் தோன்றுவான்.
29

அனுமன்பால் வைத்த நம்பிக்கையால் இராமபிரான் உயிர்தாங்கி யிருத்தல்

6122. தண்டல் இல் நெடும் திசை மூன்றும் தாயினர்
‘கண்டிலர் மடந்தையை ‘என்னும் கட்டுரை
‘உண்டு உயிர் அகத்து ‘என ஒறுக்கவும் உளன்;
திண் திறல் அனுமனை நினையும் சிந்தையான்.
30

துயருற்ற இராமபிரான் சுக்கிரீவனொடு சொல்லுதல் (6123-6127)

6123. ஆரியன் அருந்துயர்க் கடலுள் ஆழ்பவன்
‘சீரியது அன்று நம் செய்கை; தீர்வு அரும்
மூரி வெம் பழியொடு முடிந்தது ஆம் ‘எனச்
சூரியன் புதல்வனை நோக்கிச் சொல்லினான்.
31

6124. ‘குறித்த நாள் இறந்தன குன்றத் தனெ் திசை
வெறிக் கருங் குழலியை நாடல் மேயினார்
மறித்து இவண் வந்திலர்; மாண்டுளார் கொலோ?
பிறித்து அவர்க்கு உற்றுளது என்னை? பெற்றியோய்!
32

6125. ‘மாண்டனள் அவள்; ‘இவள் மாண்ட வார்த்தையை
மீண்டு அவர்க்கு த்தலின் விளிதல் நன்று ‘; எனாப்
பூண்டது ஓர் துயர் கொடு பொன்றினார் கொல்லோ?
தேண்டினர் இன்னமும் திரிகின்றார் கொல்லோ?‘.
33

6126. ‘கண்டனர் அரக்கரைக் கறுவு கைம் மிக
மண்டு அமர் தொடங்கினார் வஞ்சர் மாயையால்
விண் தலம் அதனில் மேவினர்கொல்? வேறு இலாத்
தண்டல் இல் நெடுஞ்சிறைத் தளைப்பட்டார் கொலோ.‘
34

6127. “கூறின நாள் அவர் இருக்கை கூடலம்
ஏறல் அஞ்சுதும்; ‘ என ‘இன்ப துன்பங்கள்
ஆறினர் அருந்தவம் அயர்கின்றார் கொல்லோ?
வேறு அவர்க்கு உற்றது என்? விளம்புவாய் “ என்றான்.
35

சுக்கிரீவன்பால் ததிமுகன் வருதல்

6128. என்று த்து இடர் உழந்து இருக்கும் ஏல்வையில்
வன் திறல் ததிமுகன் வானரை ஈசன் முன்
தன் தலைப் பொழிதரு குருதி தன்னொடும்
குன்று எனப் பணிந்தனன்; இருகை கூப்பியே.
36

ததிமுகன் மதுவனம் அழிந்தமை கூறச் சுக்கிரீவன் அழித்தவர் ஆர்? எனல்

6129. எழுந்து நின்று ‘ஐய! கேள் இன்று நாளையோடு
அழிந்தது மதுவனம் அடைய ‘என்றலும்
வழிந்திடு குருதியின் வதனம் நோக்கியே
‘மொழிந்திடு அங்கு யார் அது முடித்து உேளார்? ‘என.
37

ததிமுகன் மதுவனமழித்தாரைக் கூறித் தான் தகைந்தவாறும் தாக்குண்டவாறும் அறிவித்தல் (6130-6132)

6130. ‘நீலனும் குமுதனும் நெடிய குன்றமே
போல் உயர் சாம்பனும் புணரி போர்த்து என
மேல் எழு சேனையும் விரைவின் வந்து உறாச்
சால்பு உடை மதுவனம் தனை அழிப்பவே.
38

6131. ‘தகைந்த அச் சேனையைத் தள்ளி நின்னையும்
இகழ்ந் துரைத்து இயைந்தனன் வாலி சேய்; மனக்கு
உகந்தன புகன்ற அவ் பொறாமையே
புகைந்து ஒரு பாறையின் புணர்ப்பு நீக்கியே.
39

6132. ‘இமைத்தல்முன் “வாலிசேய்
எழில்கொள் யாக்கையைச்
சமைத்தி ‘‘ என்று எறிதரப்
புறம் கையால் தகைந்து,
அமைத் தரு கனல் என
அழன்று, என் பற்றியே
குமைத்து, உயிர் பதைப்ப “நீ
கூறு போய் “ என்றான். ‘
40

ததிமுகன் சொல்லிய செய்தி உவகைதருவதனெ்று சுக்கிரீவன் இராமபிரானிடம் சொல்லுதல் (6133-6134)

6133. ஏம்பலோடு எழுந்து நின்று இரவி கான்முளை
பாம்பு அணை அமலனை வணங்கி ‘பைந் தொடி
மேம்படு கற்பினள் என்னும் மெய்ம்மையைத்
தாம் புகன்றிட்டது இச்சலம் ‘; என்று ஓதினான்.
41

6134. ‘பண் தரு கிளவியாள் தன்னைப் பாங்கு உறக்
கண்டனர்; அன்னது ஓர் களிப்பினால் அவர்
வண்டு உறை மதுவனம் அழித்து மாந்தியது
அண்ட நாயக! இனி அவலம் தீர்க ‘என.
42

இராமபிரான் வந்தவர் யாது சொல்வரோ என்று வருந்தியிருத்தல்

6135. ‘வந்தனர் தனெ் திசை வாவினார் ‘எனப்
புந்தி நொந்து “என்னை கொல் புகலல் பாலர்? ” என்று
எந்தையும் இருந்தனன்; இரவி கான்முளை
நொந்த அத் ததிமுகன் தன்னை நோக்கியே.
43

மதுவனத்தில் தங்கியவர் யார்யார்? என்ற சுக்கிரீவனுக்குத் ததிமுகன் கூறுதல்

6136. ‘யார் அவண் இறுத்தவர்? இயம்புவாய் ‘என
‘மாருதி வாலி சேய் மயிந்தன் சாம்பவன்
சோர்வு அறு பதினெழுவோர்கள் துன்னினார்;
ஆர்கலி நாண வந்து ஆர்க்கும் சேனையார்.
44

சுக்கிரீவன் ததிமுகனுக்கு உறுதி கூறுதல் (6137-6139)

6137. என்று அவன் த்தபோது இரவி காதலன்
வன் திறல் ததிமுகன் வதனம் நோக்கியே
‘ஒன்று உனக்கு உணர்த்துவது உளது வாலி சேய்
புன் தொழில் செய்கை சேர் புணர்ப்பன் அல்லனால்.
45

6138. ‘கொற்றவன் பணி தலைக் கொண்டு தணெ் திரை
சுற்றிய திசை எலாம் துருவித் தோகையைப்
பற்றிய பகைஞரைக் கடிந்து பாங்கர் வந்து
உற்றனர்; அவரை யாம் ப்பது என்னையோ?.‘
46

6139. ‘அன்றியும் வாலி சேய் அரசு அது; ஆதலின்
பின்றுதல் தீது அரோ; பிணங்கும் சிந்தையாய்!
ஒன்றும் நீ உணரலை உறுதி வேண்டுமேல்
சென்று அவன்தனைச் சரண் சேர்தி ஈண்டு ‘என.
47

ததிமுகன் மதுவனத்துக்கு மீளுதல்

6140. வணங்கிய சென்னியன் மறைத்த வாயினன்
உணங்கிய சிந்தையன் ஒடுங்கும் மேனியன்
கணங்கேளாடு ஏகி அக் கானம் நண்ணினான்
மணம் கிளர் தாரினான் மறித்தும் வந்து அரோ.
48

ததிமுகனைக்கண்ட அங்கதன் சினத்தலும் ததிமுகன் வணங்குதலும்

6141. கண்டனன் வாலி சேய் கறுவு கைம் மிக
‘விண்டவன் நம் எதிர் மீண்டுளான் எனின்
உண்டிடுகுதும் உயிர் ‘என்ன உன்னினான்;
‘தொண்டு ‘எனத் ததிமுகன் தொழுது தோன்றினான்.
49

அங்கதனும் ததிமுகனும் சினந்தணிந்து அளவளாவுதல்

6142. ‘போழ்ந்து அன யான் செய்த குறை பொறுக்க ‘எனா
வீழ்ந்தனன் அடி மிசை; வீழ வாலி சேய்
தாழ்ந்து கை பற்றி மெய் தழீஇ கொண்டு ‘உம்மையான்
சூழ்ந்ததும் பொறுக்க ‘எனா முதன்மை சொல்லினான்.
50

வானரர் முன்னே அனுமனை இராமனிடம் அனுப்புதல்

6143. ‘யாம் முதல் குறித்த நாள் இறத்தல் எண்ணியே
ஏம் உற துயர் துடைத்து அளித்த ஏற்றம் போல்
தாமரைக் கண்ணவன் துயரம் தள்ள நீர்
போம் ‘எனத் தொழுது முன் அனுமன் போயினான்.
51

ஏனை வானரர் சுக்கிரீவனிடம் சேர்தல்

6144. ‘வன் திறல் குரிசிலும் முனிவு மாறினான்
வென்றி கொள் கதிரும் தன் வெம்மை ஆறினான்
என்று கொண்டு யாவரும் ‘எழுந்து போதலே
நன்று ‘என ஏகினார்; நவைக்கண் நீங்கினார்.
52

இராமபிரான் சுக்கிரீவனை வினவுதல்

6145. இப் புறத்து இராமனும் இரவி சேயினை
ஒப்பு உற நோக்கி ‘வந்து உற்ற தானையர்
தப்பு அறக் கண்டனம் என்பரோ? தகாது
அப்புறத்து என்பரோ? அறைதியால்‘ என்றான்.
53

அனுமன்வர இராமபிரான் அவனை நோக்குதல்

6146. என்புழி அனுமனும் இரவி என்பவன்
தனெ் புலத்து உளன் எனத் தரெிவது ஆயினான்;
பொன் பொழி தடக்கை அப் பொரு இல் வீரனும்
அன்பு உறு சிந்தையன்; அமைய நோக்கினான்.
54

அனுமன் பிராட்டியின் தூயநிலையைக் குறிப்பால்
உணர்த்துதல்

6147. எய்தினன் அனுமனும்; எய்தி ஏந்தல் தன்
மொய் கழல் தொழுகிலன் முளரி நீங்கிய
தையலை நோக்கிய தலையன் கையினன்
வையகம் தழீஇ நெடிது இறைஞ்சி வாழ்த்தினான்.
55

அனுமன் செயலால் பிராட்டியின் தூயநிலை முதலியவற்றை இராமபிரான் அறிதல்

6148. திண் திறலவன் செயல் தரெிய நோக்கினான்;
வண்டு இயல் ஓதியும் வலியள்; மற்று இவன்
கண்டதும் உண்டு; அவள் கற்பும் நன்று; எனக்
கொண்டனன் குறிப்பினால் உணரும் கொள்கையான்.
56

அனுமன் செயலால் இராமபிரான் உற்ற உவகை நிலை

6149. ஆங்கு அவன் செய்கையை அளவை ஆம் எனா
ஓங்கிய உணர்வினால் விளைந்தது உன்னினான்;
வீங்கின தோள்; புனல் மலர்க்கண் விம்மின;
நீங்கினது அருந்துயர்; காதல் நீண்டதே.
57

அனுமன் தான் பிராட்டியைக் கண்டமை இராமபிரானிடம் கூறுதல்

6150. ‘கண்டனென் கற்பினுக்கு அணியைக் கண்களால்
தெள் திரை அலை கடல் இலங்கைத் தனெ் நகர்
அண்ட நாயக! இனித் தவிர்தி ஐயமும்
பண்டு உள துயரும் ‘என்று அனுமன் பன்னுவான்.
58

அனுமன் பிராட்டி பெருந்தகவினைத் தான் கண்டவாறு விரித்துரைத்தல் (6151-6171)

6151. “உன் பெருந்தேவி என்னும்
உரிமைக்கும், உன்னைப் பெற்ற
மன் பெரு மருகி என்னும்
வாய்மைக்கும், மிதிலை மன்னன்
தன் பெருந் தனயை என்னும்
தகைமைக்கும், தலைமை சான்றாள்;
என் பெரும் தயெ்வம்; ஐயா!
இன்னமும் கேட்டி? என்பான்.
59

6152. பொன் அலது இல்லை பொன்னை
ஒப்பு, எனப் பொறையில் நின்றாள்
தன்னலது இல்லை, தன்னை
ஒப்பு, எனத் தனக்கு வந்த
நின்னலது இல்லை நின்னை
ஒப்பு, என நினக்கு நேர்ந்தாள்;
என்னலது இல்லை என்னை
ஒப்பு என எனக்கும் ஈந்தாள்.
60

6153. உன் குலம் உன்னது ஆக்கி,
உயர் புகழ்க்கு ஒருத்தி ஆய
தன் குலம் தன்னது ஆக்கி,
தன்னை இத் தனிமை செய்தான்
வன் குலம் கூற்றுக்கு ஈந்து,
வானவர் குலத்தை வாழ்வித்து,
என் குலம் எனக்குத் தந்தாள்;
என் இனிச் செய்வது எம்மோய்!
61

6154. வில் பெரும் தடம் தோள் வீர!
வீங்கு நீர் இலங்கை வெற்பில்,
நல் பெரும் தவத்தள் ஆய
நங்கையைக் கண்டேன் அல்லேன்;
இல் பிறப்பு என்பது ஒன்றும்,
இரும் பொறை என்பது ஒன்றும்,
கற்பு எனும் பெயரது ஒன்றும்
களி நடம் புரியக் கண்டேன்.
62

6155. கண்ணினும் உளை நீ; தையல்
கருத்தினும் உளை நீ; வாயின்
எண்ணினும் உளை நீ; கொங்கை
இணைக்குவை தன்னின் ஓவாது
அண்ணல் வெம் காமன் எய்த
அலர் அம்பு தொளைத்த ஆறாப்
புண்ணிலும் உளை நீ; நின்னைப்
பிரிந்தமை பொருந்திற்று ஆமோ!
63

6156. வேலையுள் இலங்கை என்னும்
விரி நகர் ஒரு சார், விண் தோய்
காலையும் மாலை தானும்
இல்லது, ஓர் கனகக் கற்பச்
சோலை அங்கு அதனில், உம்பி
புல்லினால் தொடுத்த தூய
சாலையின் இருந்தாள்; ஐய!
தவம் செய்த தவம் ஆம் தையல்.
64

6157. மண்ணொடும் கொண்டுபோனான்,
வான் உயர் கற்பினாள் தன்
புண்ணிய மேனி தீண்ட
அஞ்சுவான்; உலகம் பூத்த
கண் அகன் கமலத்து அண்ணல்,
‘கருத்து இலாள் தொடுதல் கண்ணின்,
எண் அரும் கூறு ஆய் மாய்தி ‘
என்றது ஓர் மொழி உண்டு என்பார்.
65

6158. தீண்டிலன் என்னும் வாய்மை,
திசைமுகன் செய்த முட்டை
கீண்டு இலது, அனந்தன் உச்சி
கிழிந்து இலது, எழுந்து வேலை
மீண்டில, சுடர்கள் யாவும்
விழுந்தில, வேதம் செய்கை
மாண்டிலது, என்னும் தன்மை
வாய்மையான் உணர்தி, மன்னோ!
66

6159. சோகத்தாள் ஆய நங்கை
கற்பினால், தொழுதற்கு ஒத்த
மாகத்தார் தேவிமாரும்,
வான் சிறப்பு உற்றார்; மற்றைப்
பாகத்தாள் இப்போது ஈசன்
மகுடத்தாள்; பதுமத் தாளும்
ஆகத்தாள் அல்லள், மாயன்
ஆயிரம் மௌலி மேலாள்.
67

6160. இலங்கையை முழுதும் நாடி,
இராவணன் இருக்கை எய்திப்
பொலம் குழையவரை எல்லாம்
பொது உற நோக்கிப் போந்தேன்,
அலங்கு தண் சோலை புக்கேன்;
அவ் வழி அணங்கு அன்னாளைக்
கலங்கு வெண் திரையிற்று ஆய
கண்ணின் நீர்க் கடலில் கண்டேன்.
68

6161. அரக்கியர் அளவு அற்றார்கள்,
அலகையின் குழுவும் அஞ்ச
நெருக்கினர் காப்ப, நின்பால்
நேயமே அச்சம் நீக்க,
இரக்கம் என்று ஒன்று தானே
ஏந்து இழை வடிவம் எய்தித்
தருக்கு உயர் சிறை உற்று அன்ன
தகையள்; அத் தமியள் அம்மா!
69

6162. மாண்பு இறந்து அமைந்த கற்பின்
வாள் நுதல், நின்பால் வைத்த
சேண் பிறந்து அமைந்த காதல்
கண்களில் தவெிட்டி, தீராக்
காண் பிறந்தமையால், நீயே
கண் அகன் ஞாலம் தன்னுள்
ஆண் பிறந்து அமைந்த செல்வம்
உண்டனை யாதி; அன்றே.
70

6163. அயிர்ப்பு இலர் காண்பார், முன்னும்
அறிந்திலர் எனினும், ஐய!
எயில் புனை இலங்கை மூதூர்
இந்திரன் யாக்கைக்கு ஏற்ற
மயில் புரை இயலினாரும்,
மைந்தரும், நாளும் ஆங்கே
உயிர்ப்பொடும் உயிரினோடும்
ஊசல் நின்று ஆடுவாரும்.
71

6164. தையலை வணங்கற்கு ஒத்த
இடைபெறும் தன்மை நோக்கி,
ஐய! நான் இருந்த காலை,
அலங்கல் வேல் இலங்கை வேந்தன்,
எய்தினன், இரந்து கூறி,
இறைஞ்சினன்; இருந்து நங்கை
வெய்து சொல்லச் சீறிக்
கோறல் மேல்கொண்டு விட்டான்.
72

6165. ஆயிடை, அணங்கின் கற்பும்,
ஐய! நின் அருளும், செய்ய
தூய நல் அறனும், என்று இங்கு
இனையன, தொடர்ந்து காப்பப்
போயினன், அரக்கிமாரைச்
சொல்லுமின் பொதுவின் என்றாங்கு
ஏயினன், அவர் எலாம் என்
மந்திரத்து உறங்கி இற்றார்.
73

6166. அன்னது ஓர் பொழுதில், நங்கை,
ஆருயிர் துறப்பதாக
உன்னினள், கொடி ஒன்று ஏந்திக்
கொம்பொடும் உறைப்பச் சுற்றி,
தன்மணிக் கழுத்தில் சார்த்தும்
அளவையில், தடுத்து நாயேன்,
பொன் அடி வணங்கி நின்று,
நின்பெயர் புகன்ற போழ்தில்.
74

6167. “வஞ்சனை அரக்கர் செய்கை
இது “ என, மனம் கொண்டேயும்,
‘அஞ்சன வண்ணத்தான் தன்
பெயர் த்து, அளியை என்பால்,
துஞ்சு உறு பொழுதில் தந்தாய்,
துறக்கல் ‘என்று உவந்து சொன்னாள்
மஞ்சு என, வண்ணக் கொங்கை
வழிகின்ற மழைக் கண் நீராள்.
75

ஆழிபெற்ற பிராட்டிநிலை (6168-6171)

6168. அறிவு உறத் தரெியச் சொன்ன
பேர் அடையாளம் யாவும்
செறிவு உற நோக்கி, நாயேன்
சிந்தையில் திருக்கம் இன்மை
முறிவு அற எண்ணி, வண்ண
மோதிரம் காட்டக் கண்டாள்;
இறுதியில் உயிர் தந்து ஈயும்
மருந்து ஒத்தது, அனையது; எந்தாய்!
76

6169. ஒரு கணத்து இரண்டு கண்டேன்;
ஒளி மணி ஆழி, ஆன்ற
திரு முலைத் தடத்து வைத்தாள்;
வைத்தலும், செல்வ! நின்பால்
விரகம் என்பதனின் வந்த
வெம் கொழும் தீயினால், வெந்து
உருகியது; உடனே ஆறி
வலித்தது; குளிர்ப்பு உள் ஊற.
77

6170. வாங்கிய ஆழி தன்னை,
‘வஞ்சர் ஊர் வந்ததாம் ‘என்று,
ஆங்கு உயர் மழைக் கண் நீரால்,
ஆயிரம் கலசம் ஆட்டி,
ஏங்கினள், இருந்தது அல்லால்,
இயம்பலள்; எய்த்த மேனி
வீங்கினள்; வியந்தது அல்லால்,
இமைத்திலள்; உயிர்ப்பு விண்டாள்.
78

6171. அன்னவர்க்கு, அடியனேன், நிற்
பிரிந்தபின் அடுத்த எல்லாம்,
சொல்முறை அறியச் சொல்லி,
‘தோகை! நீ இருந்த சூழல்
இன்னது என்று அறிகிலாமே,
இத்தனை தாழ்த்தது ‘என்றேன்;
மன்ன, நின் வருத்தப் பாடும்
உணர்த்தினேன்; உயிர்ப்பு வந்தாள்.
79

அனுமன் இராமபிரான்பக்கல் பிராட்டியின் சூளுறவினைக் கூறுதல்

6172. இங்கு உள தன்மை எல்லாம்
இயைபு உளி இயையக் கேட்டாள்;
அங்கு உள தன்மை எல்லாம்
அடியனுக்கு அறியச் சொன்னாள்;
‘திங்கள் ஒன்று இருப்பென், இன்னே
திரு உளம் தீர்ந்த பின்னை;
மங்குவென் உயிரொடு ‘என்று, உன்
மலர் அடி சென்னி வைத்தாள்.
80

அனுமன் இராமபிரானிடம் சூடாமணி வழங்குதல்

6173. வைத்தபின், துகிலின் வைத்த
மா மணிக்கு அரசை வாங்கி,
கைத் தலத்து இனிதின் ஈந்தாள்;
‘தாமரைக் கண்கள் ஆர
வித்தக! காண்டி ‘என்று,
கொடுத்தனன்; வேத நல் நூல்,
உய்த்து உள காலம் எல்லாம்,
புகழொடும் ஒக்க நிற்பான்.
81

சூடாமணியைப் பெற்ற இராமனது நிலை (6174-6175)

6174. பை பயப் பயந்த காமம்
பரிணமித்து உயர்ந்து பொங்கி,
மெய் உற வெதும்பி, உள்ளம்
மெலிவு உறு நிலையை விட்டான்;
ஐயனுக்கு, அங்கி முன்னர்
அம் கையால் பற்றும் நங்கை
கை எனல் ஆயிற்று அன்றே;
கை புக்க மணியின் காட்சி.
82

6175. பொடித்தன உரோமம், போந்து
பொழிந்தன கண்ணீர், பொங்கித்
துடித்தன மார்பும் தோளும்,
தோன்றின வியர்வின் துள்ளி,
மடித்தது மணிவாய், ஆவி,
வருவது போவது ஆகித்
தடித்தது மேனி, என்னே
யார் உளர், தன்மை தேர்வார்.
83

அங்கதன் முதலியோர் வந்து சேர்தல்

6176. ஆயிடைக் கவிகேளாடும்
அங்கதன் முதலின் ஆயோர்
மேயினர், வணங்கிப் புக்கார்,
வீரனைக், கவியின் வேந்தை;
போயின கருமம் முற்றிப்
புகுந்தது ஓர் பொம்மல் தன்னால்,
சேய் இரு மதியம் என்னத்
திகழ்தரு முகத்தர் ஆனார்.
84

மேற் செய்யத்தகுவன குறித்து இராமபிரான்
விரைவுகொள்ளுதல்

6177. ஆண்டையின் அருக்கன் மைந்தன்,
ஐய! கேள், அரிவை நம்பால்
காண்டலுக்கு எளியள் ஆனாள்
என்றலும், காலம் தாழ
ஈண்டு இனும் இருத்தி போலாம்
என்றனன்; என்றலோடும்
தூண் திரண்டு அனைய தோளான்,
பொருக்கென எழுந்து சொன்னான்.
85

சுக்கிரீவன் கட்டளைப்படி வானர சேனை புறப்படுதல்

6178. எழுக எம் படைகள் என்றான்;
ஏ எனும் அளவின், எங்கும்
முழு முரசு எற்றி, கொற்ற
வள்ளுவன் முடுக்க, முந்திப்
பொழி திரை அன்ன வேலை
புடை பரந்து என்னப் பொங்கி
வழுவல் இல் வெள்ளத் தானை
தனெ் திசை வளர்ந்தது அன்றே.
86

வழி வகுத்துச் செல்லுமாறு இராமன் நீலனைப்
பணித்தல்

6179. நீலனை நெடிது நோக்கி
நேமியோன் பணிப்பான், நம் தம்
பால் வரும் சேனை தன்னைப்
பகைஞர் வந்து அடரா வண்ணம்,
சால்பு உற முன்னர்ச் சென்று
சரி நெறி துருவிப் போதி;
மால் தரு களிறு போலும்
படைஞர் பின் மருங்கு சூழ.
87

அனுமன் தோள்மேல் இராமபிரான் ஏறியமர்தல்

6180. என்று த்து எழுந்த வேலை,
மாருதி இருகை கூப்பிப்
‘புன் தொழில் குரங்கு எனாது என்
தோளிடைப் புகுதி ‘என்னாத்
தன் தலை படியில் தாழ்ந்தான்;
அண்ணலும் சரணம் வைத்தான்;
வன் திறல் வாலி சேயும்
இளவலை வணங்கிச் சொன்னான்.
88

அங்கதன் தோளில் இலக்குவன் ஏறச் சேனை
புறப்படுதல்

6181. ‘நீ இனி என்றன் தோள் மேல்
ஏறுதி நிமல ‘என்ன
வாய் புதைத்து இறைஞ்சி நின்ற
வாலி காதலனை நோக்கி,
நாயகற்கு இளைய கோவும்
நன்று ‘என அவன் தன் தோள்மேல்
பாய்தலும், தகைப்பு இல் தானை,
படர்நெறி படர்ந்தது அன்றே.
89

வானோர் மலர்மழை பொழிதல்

6182. கருடனில் விடையில் தோன்றும்
இருவரும் கடுப்பக் காலின்
அருள்தரு குமரன் தோள் மேல்,
அங்கதன் அலங்கல் தோள் மேல்,
பொருள் தரும் வீரர் போக,
பொங்கு ஒளி விசும்பில் தங்கும்
தரெுள் தரும் புலவர், வாழ்த்திச்
சிந்தினர் தயெ்வப் பொன் பூ.
90

மலைவழியே வானரசேனை செல்லுதல்

6183. வையகம் அதனில் மாக்கள்
மயங்குவர்; வய வெம் சேனை
எய்திடின், என்பது உன்னி,
இராகவன் இனிதின் ஏவ,
பெய் கனி கிழங்கு தேன் என்று
இனையன பெறுதற்கு ஒத்த
செய்ய மால் வரையே ஆறாச்
சென்றன; தகைப்பு இல் சேனை.
91

அனுமன் இலங்கையில் கண்ட சிறப்புக்களைச் சொல்லக் கேட்டு வானரசேனை எளிதல் வழிகடத்தல்

6184. வீரரும் விரைவில் போனார்;
விலங்கல் மேல் இலங்கை வெய்யோர்
சோர்வு இலாக் காவற்பாடும்,
பெருமையும், அரணும், கொற்றக்
கார் நிறத்து அரக்கர் என்போர்
முதலிய கணிப்பு இலாத
வார் கழல் அனுமன் சொல்ல,
வழி நெடிது எளிதில் போனார்.
92

அனைவரும் தனெ்றிசைக் கடலைக் காணுதல்

6185. அந் நெறி நெடிது செல்ல,
அரிக் குலத்து அரசனோடும்
நல் நெறிக் குமரர் போக,
நயந்து உடன் புணர்ந்த சேனை,
இன்னெடும் பழுவக் குன்றில்
பகல் எலாம் இறுத்த பின்னர்ப்
பன்னிரு பகலில் சென்று
தனெ் திசைப் பரவை கண்டார்.
93

 

Previous          Next