அனுமனைப் பிணித்துக் கொணருமாறு இராவணன் சம்புமாலியை ஏவுதல்

5658. கூம்பின கையன் நின்ற
குன்று எனக் குவவுத் திண் தோள்
பாம்பு இவர் தறுகண் சம்புமாலி
என்பவனைப் பாரா,
‘வாம் பரித் தானையோடு
வளைத்து அதன் மறனை மாற்றித்
தாம்பினில் பற்றித் தந்து என்
மனச் சினம் தணித்தி ‘என்றான்.
1

சம்புமாலி மகிழ்ந்து போருக்குப் புறப்படல்

5659. ஆயவன் வணங்கி, “ஐய!
அளப்பரும் அரக்கர் முன்னர்,
‘நீ இது முடித்தி ‘என்று
நேர்ந்தனை நினைவின் எண்ணி
ஏயினை! என்னப் பெற்றால்,
என்னின் யார் உயர்ந்தார்? ‘‘ என்னாப்
போயினன்; இலங்கை வேந்தன்
போர்ச் சினம் போவது ஒப்பான்.
2

சம்புமாலியுடன் சென்ற சேனைகள்

5660. தன்னுடைத் தானையோடும்,
தயமுகன் ‘தருக ‘என்று ஏய
மன் உடைச் சேனையோடும்,
தாதை வந்து ஈந்த வாளின்
மின் உடைப் பரவையோடும்,
வேறு உேளார் சிறப்பின் விட்ட
பின் உடை அனிகத்தோடும்,
பெயர்ந்தனன், பெரும்போர் பெற்றான்.
3

யானையும் தேரும்

5661. உரும் ஒத்த முழக்கின் செங்கண்
வெள் எயிற்று ஓடை நெற்றிப்
பருமித்த கிரியில் தோன்றும்
வேழமும், பதுமத்து அண்ணல்
நிருமித்த எழிலி முற்றிற்று
என்னல் ஆம் நிலைய நேமிச்
சொரி முத்த மாலை சூழும்
துகில் கொடித் தடம் தேர் சுற்ற.
4

குதிரையும் காலாளும்

5662. காற்றினை மருங்கில் கட்டிக்
கால்வகுத்து உயிரும் கூட்டிக்
கூற்றினை ஏற்றி அன்ன
குலப்பரி குழுவக், குன்றின்
தூற்றினின் எழுப்பி ஆண்டுத்
தொகுத்து எனச் சுழல் பைங்கண்ண
வேற்று இனப் புலியேறு என்ன,
வியந்து எழும் பதாதி ஈட்டம்.
5

பலவகைப் படைக்கலமும் விளங்குதல்

5663. தோமரம், உலக்கை, கூர்வாள்,
சுடர்மழு, குலிசம், தோட்டி
தாம் அரம் தின்ற கூர்வேல்,
தழல் ஒளிவட்டம், சாபம்,
காமர் தண்டு, எழுக்கள், காந்தும்
கப்பணம், காலபாசம்,
மாமர வலயம், வெம் கோல்
முதலிய வயங்க மாதோ
6

பதாகைகள் செறிதல்

5664. எத்திய அயில், வேல், குந்தம்,
எழுமுதல் இனைய ஏந்திக்
குத்திய திளைப்ப, மீதில்
குழுவின மழை மாக் கொண்டல்
பொத்து உகு பொருவு இல்
நல் நீர் சொரிவன போவ போலச்
சித்திரப் பதாகை ஈட்டம்
திசை தொறும் செறிவ செல்ல.
7

பலவகை ஒலியெழல்

5665. பல் இயம் துவைப்ப, நல் மாப்
பணிலங்கள் முரலப், பொன் தேர்ச்
சில்லிகள் இடிப்ப, வாசி
சிரித்திடச் செறி பொன் தாரும்,
வில்லும் நின்று இசைப்ப, யானை
முழக்கம் விட்டு ஆர்ப்ப, விண் தோய்
ஒல் ஒலி வானில் தேவர்
தரெிவு ஒழிக்கும் மன்னோ.
8

தூளி பரவுதல்

5666. மின் நகு கிரிகள் யாவும்
மேருவின் விளங்கித் தோன்ற
தொல் நகர் பிறவும் எல்லாம்
பொலிந்தன துறக்கம் என்ன;
அன்னவன் சேனை செல்ல
ஆர்கலி இலங்கை ஆய
பொன் நகர் தகர்ந்து, பொங்கி,
ஆர்த்து, எழு, தூளி போர்ப்ப.
9

சம்புமாலியொடு சென்ற சேனையின் அளவு

5667. ஆயிரம் ஐந்தொடு ஐந்து ஆம் ஆழி
அம் தடம் தேர், அத்தேர்க்கு
ஏயின இரட்டி யானை,
யானையின் இரட்டி பாய்மா,
போயின பதாதி சொன்ன
புரவியின் இரட்டி போல் ஆம்,
தீயவன் தடம் தேர் சுற்றித்
தறெ்று எனச் சென்ற சேனை.
10

தேர் வீரர்

5668. வில் மறைக் கிழவர், நானா
விஞ்சையர், வரத்தின் மிக்கார்,
வல் மறக் கண்ணர், ஆற்றல்
வரம்பு இலா வயிரத் தோளார்,
தொல் மறக் குலத்தர், தூணி
தூக்கிய புறத்தர், மார்பின்
கல் மறைத்து ஒளிரும் செம்பொன்
கவசத்தர், கடும் தேர் ஆட்கள்.
11

யானை வீரர்

5669. பொரு திசை யானை ஊரும்
புனிதனைப் பொருவும் பொற்பர்,
சுரி படைத் தொழிலும் மற்றை
அங்குசத் தொழிலும் தொக்கார்
நிருதியில் பிறந்த வீரர்,
நெருப்பு இடைப் பரப்பும் கண்ணர்,
பரிதியில் பொலியும் மெய்யர்,
படு மதக் களிற்றின் பாகர்.
12

குதிரை வீரர்

5670. 0ஏர் கெழு திசையும், சாரி
பதினெட்டும், இயல்பின் எண்ணிப்
போர் கெழு படையும் கற்ற
வித்தகப் புலவர்; போரில்
தேர் கெழு மறவர், யானைச்
சேவகர், சிரத்தில் செல்லும்
தார் கெழு புரவி என்னும்
தம் மனம் தாவப் போனார்
13

சம்புமாலி நால்வகைத்தானையொடும் போர்க்குச் செல்லுதல்

5671. அந் நெடும் தானை சுற்ற,
அமரரை அச்சம் சுற்ற,
பொன் நெடும் தேரில் போனான்;
பொருப்பு இடை நெருப்பில் பொங்கி,
தன் நெடும் கண்கள் காந்த,
தாழ்பெரும் கவசம் மார்பில்
மின் இட, வெயிலும் வீச,
வில் இடும் எயிற்று வீரன்.
14

அரக்கர் வரவு நோக்கி நின்ற அனுமன் தோற்றம் (5672-5673)

5672. நந்தன வனத்துள் நின்ற,
நாயகன் தூதன் தானும்,
“வந்திலர் அரக்கர், “ என்னும்
மனத்தினன், வழியை நோக்கி,
சந்திரன் முதல வான
மீன் எலாம் தழுவ நின்ற,
இந்திர தனுவின் தோன்றும்
தோரணம் இவர்ந்து நின்றான்.
15

5673. கேழ் இரும் மணியும், பொன்னும்,
விசும்பு இருள் கிழித்து வீங்க,
ஊழ் இரும் கதிர்கேளாடும்
தோரணத்து உம்பர் மேலான்,
சூழ் இரும் கதிர்கள் எல்லாம்
தோற்றிடச் சுடரும் சோதி,
ஆழியின் நடுவண் தோன்றும்
அருக்கனே அனையன் ஆனான்.
16

அனுமன் ஆர்த்தல்

5674. செல்லொடு மேகம் சிந்தத்,
திரைக்கடல் சிலைப்புத் தீர,
கல் அளை கிடந்த நாகம்
உயிரொடு விடமும் கால,
கொல் இயல் அரக்கர் நெஞ்சில்
குடிபுக அச்சம், வீரன்
வில் என இடிக்க, விண்ணோர்
நடுக்கு உற வீரன் ஆர்த்தான்.
17

அனுமன் தோள்கொட்டுதல்

5675. நின்றன திசைக்கண் வேழம்,
நெடும் களிச் செருக்கு நீங்க,
தனெ் திசை நமனும் உள்ளம்
துணுக்கு என, சிந்தி வானில்
பொன்றல் இல் மீன்கள் எல்லாம்
பூ என உதிர, பூவும்
குன்றமும் பிளக்க, வேலை
துளக்கு உற, கொட்டினான் தோள்.
18

அரக்கரும் ஆர்த்து அனுமனை அணுகமுடியாது நிற்றல்

5676. அவ்வழி அரக்கர் எல்லாம்
அலை நெடும் கடலின் ஆர்த்தார்,
செவ்வழிச் சேறல் ஆற்றார்,
பிணப் பெரும் குன்றம் தறெ்றி
வெவ்வழிக் குருதி வெள்ளம்
புடை மிடைந்து உயர்ந்து வீங்க
“எவ்வழிச் சேறும், “ என்றார்
தமர் உடம்பு இடறி வீழ்வார்.
19

அணிவகுத்து எதிர்ந்த சம்புமாலியைக் கண்டு அனுமன் மகிழ்தல்

5677. ஆண்டு நின்று அரக்கன் வெவ்வேறு
அணி வகுத்து, அனிகம் தன்னை
மூண்டு இரு புடையும் முன்னும்
முறை முறை முடுக ஏவித்
தூண்டினன், தானும் திண் தேர்;
தோரணத்து இருந்த தோன்றல்
வேண்டியது எதிர்ந்தான் என்ன
வீங்கினன் விசயத் திண் தோள்.
20

அனுமனும் போர்க்கு அமைந்து நிற்றல்

5678. ஐயனும் அமைந்து நின்றான்,
ஆழியான் அளவின் நாமம்
நெய் சுடர் விளக்கில் தோன்றும்
நெற்றியே நெற்றி ஆக,
மொய் மயிர்ச் சேனை பொங்க,
முரண் அயில் உகிர் வாள் மொய்த்த
கைகளே கைகள் ஆக,
கடைக்குழை திருவால் ஆக.
21

அரக்கர் அனுமன்மேல் படைவழங்கல்

5679. வயிர்கள் வால் வளைகள் விம்ம,
வரி சிலை சிலைப்ப, மாயப்
பயிர்கள் ஆர்ப்பு எடுப்ப, மூரிப்
பல் இயம் குமுற, பற்றிச்
செயிர்கொள் வாள் அரக்கர், சீற்றம்
செருக்கினர், படைகள் சிந்தி,
வெயில்கள் போல் ஒளிகள் வீச,
வீரன் மேல் கடிதுவிட்டார்.
22

அனுமன் போர்த்திறம் (5680-5697)

5680. கருங்கடல் அரக்கர்தம்
படைக்கலம், கரத்தால்
பெருங்கடல் உறப், புடைத்து,
இறுத்து உகப் பிசைந்தான்;
விரிந்தன பொறிக் குலம்;
நெருப்பு என வெகுண்டு ஆண்டு
இருந்தவன், கிடந்தது ஒர்
எழு தரெிந்து எடுத்தான்.
23

5681. இருந்தனன் எழுந்தனன் இழிந்தனன் உயர்ந்தான்
திரிந்தனன் புரிந்தனன் என நனி தரெியார்;
விரிந்தவர் குவிந்தவர் விலங்கினர் கலந்தார்
பொருந்தினர் நெருங்கினர் களம் படப் புடைத்தான்.
24

5682. எறிந்தன எய்தன இடி உருமு என மேல்
செறிந்தன படைக்கலம் இடைக்கையின் சிதைத்தான்
முறிந்தன தறெும் கரி முடிந்தன தடம் தேர்
மறிந்தன பரி நிரை வலக்கையின் மலைந்தான்.
25

அனுமனால் யானைப்படை அழிதல்

5683. இழந்தன நெடும் கொடி இழந்தன இரும் கோடு
இழந்தன நெடும் கரம் இழந்தன வியன் தாள்
இழந்தன முழங்கு ஒலி இழந்தன மதம் பாடு
இழந்தன பெரும் கதம் இரும் கவுள் யானை.
26

தேர்ப்படை அழிதல்

5684. நெரிந்தன தடம் சுவர் நெரிந்தன பெரும் பார்
நெரிந்தன நுகம் புடை நெரிந்தன அதன் கால்
நெரிந்தன கொடிஞ்சிகள் நெரிந்தன வியன்தார்
நெரிந்தன கடும்பரி நெரிந்தன நெடும் தேர்.
27

குதிரைப்படை அழிதல்

5685. ஒடிந்தன உருண்டன உலந்தன புலந்த;
இடிந்தன எரிந்தன நெரிந்தன எழுந்த;
மடிந்தன மறிந்தன முறிந்தன மலைபோல்
படிந்தன முடிந்தன கிடந்தன பரிமா.
28

காலாட்படை அழிதல்

5686. வெருண்டனர் வியந்தனர் விழுந்தனர் எழுந்தார்
மருண்டனர் மயங்கினர் மறிந்தனர் இறந்தார்;
உருண்டனர் உலைந்தனர் உழைத்தனர் பிழைத்தார்
சுருண்டனர் புரண்டனர் தொலைந்தனர் மலைந்தார்.
29

5687. கரிகொடு கரிகளைக் களம் படப் புடைத்தான்
பரிகொடு பரிகளைத் தலத்து இடைப் படுத்தான்
வரி சிலை வயவரை வயவரின் மடித்தான்
நிரைமணித் தேர்களைத் தேர்களின் நெரித்தான்.
30

5688. மூளையும் உதிரமும் முழங்கு இரும் குழம்பாய்
மீள் இரும் குழைபடக் கரி விழுந்து அழுந்த
தாெளாடும் தலை உக தடம் நெடும் கிரிபோல்
தோெளாடும் நிருதரை வாெளாடும் துகைத்தான்.
31

5689. மல்லொடு மலை மலைத் தோளரை வளைவாய்ப்
பல்லொடும் நெடும் கரப் பகட்டொடும் பரும் தாள்
வில்லொடும் அயிலொடும் விறலொடும் விளிக்கும்
சொல்லொடும் உயிரொடும் நிலத்தொடும் துகைத்தான்.
32

5690. புகை நெடும் பொறி புகும் திசைதொறும் பொலம் தார்ச்
சிகை நெடும் சுடர் விடும் தேர் தொறும் சென்றான்;
தகை நெடும் கரிதொறும் பரிதொறும் சரித்தான்;
நகை நெடும் படைதொறும் தலைதொறும் நடந்தான்.
33

5691. வென்றி வெம் புரவியின் வெரிநினும் விரவார்
மன்றல் அம் தார் அணி மார்பினும் மணித் தேர்
ஒன்றின் நின்று ஒன்றினும் உயர் மத மழை தாழ்
குன்றினும் கடை உகத்து உரும் எனக் குதித்தான்.
34

5692. பிரிவு அரும் ஒரு பெரும் கோல் என பெயரா
இரு வினை துடைத்தவர் அறிவு என எவர்க்கும்
வரு முலை விலைக்கு என மதித்தனர் வழங்கும்
தரெிவையர் மனம் என கறங்கு என திரிந்தான்.
35

5693. “அண்ணல் அவ் அரியினுக்கு அடியவர் அவன்சீர்
நண்ணுவர் “ எனும் பொருள் நவை அறத் தரெிப்பான்
மண்ணினும் விசும்பினும் மருங்கினும் மலைந்தார்
கண்ணினும் மனத்தினும் தனித்தனி கலந்தான்.
36

5694. கொடித் தடம் தேரொடும் குரகதக் குழுவை
அடித்து ஒரு தடக் கையின் நிலத்திடை அரைத்தான்;
இடித்து நின்று அதிர் கதத்து எயிற்று வன் பொருப்பைப்
பிடித்து ஒரு தடக் கையின் உயிர் உகப் பிழிந்தான்.
37

5695. கறுத்து எழு நிறத்தினர் எயிற்றினர் கயிற்றார்
செறுத்து எரி விழிப்பவர் சிகைக் கழு வலத்தார்
மறுத்து எழு மறலிகள் இவர் என அதிர்ந்தார்;
ஒறுத்து உருத்திரன் என தனித்தனி உதைத்தான்.
38

5696. சக்கரம் தோமரம் உலக்கை தண்டு அயில் வாள்
மிக்கன தேர் பரி குடை கொடி விரவி
உக்கன குருதி அம் பெரும் திரை உருட்டி
புக்கன கடல் இடை நெடும் கரம் பூட்கை.
39

5697. எட்டின விசும்பினை எழு பட எழுந்த
முட்டின மலைகளை முயங்கின திசையை
ஒட்டின ஒன்றை ஒன்று ஊடு அடித்து உதைந்து
தட்டு முட்டு ஆடின தலையொடு தலைகள்.
40

சம்புமாலி தனிப்பட்டுச் சீற்றங்கொள்ளுதல்

5698. கானே காவல் வேழக் கணங்கள்,
கதம் வாள் அரி கொன்ற
வானே எய்தத் தனியே நின்ற,
மதம் மால் வரை ஒப்பான்,
தேனே புரை கண், கனலே சொரிய,
சீற்றம் செருக்கினான்;
தானே ஆனான் சம்புமாலி,
காலன் தன்மையான்.
41

சம்புமாலி போர்க்கு விரைதல்

5699. காற்றின் கடிய கலினம் புரவி
நிருதர் களத்து உக்கார்;
ஆற்றுக் குருதி நிணத்தோடு அடுத்த
அள்ளல் பெரும் கொள்ளைச்
சேற்றில் செல்லா தேரின் ஆழி,
ஆழும்; நிலை தேரா
வீற்றுச் செல்லும் வெளியோ இல்லை,
அளியன் விரைகின்றான்
42

அனுமன், தனிநின்ற சம்புமாலியிடம் இரங்கிக் கூறுதல்

5700. “ஏதி ஒன்றால், தேரும் அஃதால்,
எளியோர் உயிர் கோடல்
நீதி அன்றால், உடன்வந்தாரைக்
காக்கும் நிலை இல்லாய்!
சாதி, அன்றேல் பிறிது என் செய்தி?
அவர் பின் தனி நின்றாய்!
போதி, “ என்றான்; பூத்த மரம் போல்
புண்ணால் பொலிகின்றான்
43

சம்புமாலி சினந்து அனுமன்மீது அம்பு தொடுத்தல்

5701. “நன்று, நன்று உன்கருணை, “ என்னா,
நெருப்பு நக நக்கான்,
“பொன்று வாரின் ஒருவன் என்றாய்
போலும் எனை “ என்னா,
வன்திண் சிலையின் வயிரக் காலால்
வடித் திண் சுடர்வாளி
ஒன்று பத்து நூறு நூறாயிரமும்
உதைப்பித்தான்.
44

சம்புமாலியின் அம்புகளை அனுமன் விலக்குதல்

5702. “செய்தி செய்தி! சிலை கைக் கொண்டால்
வெறும் கை திரிவோரை
நொய்தின் வெல்வது அரிதோ? ‘‘ என்னா,
முறுவல் உக நக்கான்;
அய்யன், அங்கும் இங்கும் காலால்
அழியும் மழை என்ன
எய்த எய்த பகழி எல்லாம்
எழுவால் அகல்வித்தான்
45

அனுமன்கை எழுவைச் சம்புமாலி அறுத்து வீழ்த்துதல்

5703. முற்ற முனிந்தான் நிருதன், முனியா,
முன்னும் பின்னும் சென்று
உற்ற பகழி உறாது முறியா
உதிர்கின்றதை உன்னா,
சுற்றும் நெடுந்தேர் ஓட்டித் தொடர்ந்தான்,
தொடரும் துறை காணான்,
வெற்றி எழுவை மழுவாய் அம்பால்
அறுத்து வீழ்த்தினான்
46

சம்புமாலியை அனுமன் கொல்லுதல்

5704. சலித்தான் ஐயன், கையால் எய்யும்
சரத்தை உகச் சாடி,
ஒலித்தார் அமரர் கண்டார் ஆர்ப்ப,
தேரின் உள் புக்கு,
கலித்தான் சிலையைக் கையால் வாங்கிக்
கழுத்தினிடை இட்டு
வலித்தான்; பகுவாய் மடித்து மலைபோல்
தலை மண்ணிடை வீழ
47

பருவத்தேவர் சம்புமாலி இறந்தமை சொல்லச் செல்லுதல்

5705. குதித்து, தேரும், கோல் கொள் ஆளும்,
பரியும் குழம்பு ஆக
மிதித்து, பெயர்த்தும் நெடும் தோரணத்தை
வீரன் மேற்கொண்டான்;
கதி துப்பு அழிந்து கழிந்தார்
பெருமை கண்டு களத்து அஞ்சி,
உதித்துப் புலர்ந்த தோல் போல் உருவத்து
அமரர் ஓடினார்.
48

அனுமனால் இலங்கையில் அறமும் தளிர்த்தமை

5706. பரிந்து புலம்பும் மகளிர் காண,
கணவர் பிணம் பற்றி
விரிந்த குருதிப் பேராறு ஈர்த்து
மனைகள் தொறும் வீச,
இரிந்தது இலங்கை; எழுந்தது அழுகை;
“இன்று, இங்கு இவனாலே,
சரிந்தது அரக்கர் வலி ‘‘ என்று எண்ணி
அறமும் தளிர்த்ததால்.
49

பருவத்தேவர் இராவணனிடம் சம்புமாலி இறந்த செய்தி சொல்லுதல்

5707. புக்கார் அமரர் பொலம் தார் அரக்கன்
பொரு இல் பெரும் கோயில்,
விக்கா நின்றார், விளம்பல் ஆற்றார்,
வெருவி விம்முவார்,
நக்கான் அரக்கன், ‘நடுங்கல் ‘என்றான்;
‘ஐய! நமர் எல்லாம்,
உக்கார், சம்புமாலி உலந்தான்,
ஒன்றே குரங்கு ‘என்றார்
50

இராவணன் சினந்து அனுமனைப் பிடிக்க எழக்கண்ட பஞ்சசேனாபதிகள் கூறுதல்

5708. என்னும் அளவின் எரிந்து வீங்கி
எழுந்த வெகுளியான்,
உன்ன உன்ன உதிரக் குமிழி
விழி ஊடு உமிழ்கின்றான்,
“சொன்ன குரங்கை, யானே பிடிப்பன்
கடிது தொடர்ந்து “ , என்றான்.
அன்னது அன்னது உணர்ந்த சேனைத் தலைவர்
ஐவர் அறிவித்தார்
51

 

Previous          Next